تحقیقات گسترده در حوزههای پزشکی و ورزشی، تفاوتهای عملکردی پیادهروی و تمرینات مقاومتی را در چهار محور اصلی بررسی کردهاند:
کنترل فشار خون و ایمنی قلبی
طبق یک متاآنالیز در سال ۲۰۲۳ که در نشریه Hypertension منتشر شد، پیادهروی منظم در کاهش فشار خون به اندازه داروهای کاهنده (حدود ۵ تا ۸ میلیمتر جیوه) مؤثر است. این فعالیت در مقایسه با وزنه زدن سنگین که باعث ایجاد «مانور والسالوا» و افزایش لحظهای فشار خون میشود، کاملاً ایمن ارزیابی شده است.
سلامت مغز و پیشگیری از آلزایمر
برای افزایش حجم هیپوکامپ (مرکز حافظه مغز) و ترشح فاکتور نوروتروفیک مشتق از مغز (BDNF)، تمرینات هوازی مانند پیادهروی تند بر تمرینات مقاومتی برتری دارند. بر اساس مطالعه سال ۲۰۱۱ در PNAS:
- پیادهروی هوازی باعث افزایش ۲ درصدی حجم هیپوکامپ میشود.
- این اثر معادل معکوس کردن ۱ تا ۲ سال پیری مغز است.
- تمرینات کششی و مقاومتی اثر مشابهی در این زمینه نداشتند.
مدیریت آرتروز و اضافه وزن
برای افرادی که دچار چاقی مفرط (مثلاً ۳۰ کیلوگرم اضافه وزن) یا استئوآرتریت شدید زانو هستند، تمرینات مقاومتی با وزنه ممکن است منجر به تخریب بیشتر مفصل شود. مطابق دستورالعملهای ۲۰۲۳ کالج روماتولوژی آمریکا (ACR)، پیادهروی در آب یا پیادهروی سبک روی سطح صاف به عنوان «ورزش ورودی» (Gateway Exercise) برای کاهش التهاب مفصل توصیه میشود.
تأثیر بر سلامت روان و استرس
اگرچه وزنه زدن خاصیت ضدافسردگی دارد، اما پیادهروی در طبیعت (Green Exercise) به دلیل ریتمیک بودن و نیاز کمتر به تمرکز شناختی، اثر سریعتری بر کاهش سطح کورتیزول (هورمون استرس) دارد (مطالعه سال ۲۰۱۷ در Brain Plasticity).
جمعبندی نهایی
در صورتی که هدف کلی، سلامت عمومی و افزایش طول عمر باشد، برای افراد در سنین جوانی و میانسالی (تا ۶۵ سالگی)، تمرینات مقاومتی به دلیل کمک به حفظ و افزایش توده عضلانی توصیه میشود.