تأثیر ورزش بر بقا و افزایش طول عمر
بر اساس یافتههای علمی، در صورتی که معیار ارزیابی «افزایش طول عمر و کاهش مرگومیر ناشی از تمامی علل» باشد، ترکیب تمرینات مقاومتی و هوازی بهترین نتیجه را به همراه دارد. با این حال، در شرایطی که فرد تنها قادر به انتخاب یکی از این دو باشد، تمرینات مقاومتی اثرات محافظتی قویتری بر ساختار متابولیک بدن ایفا میکند.
در این راستا، یک مطالعه گسترده کوهورت بر روی ۴۱۶,۴۲۰ بزرگسال آمریکایی که در مجله American Journal of Preventive Medicine منتشر شده است، نتایج دقیقی را در مورد نرخ کاهش خطر مرگومیر ارائه داده است:
- افرادی که صرفاً تمرینات مقاومتی انجام میدادند: ۲۱٪ کاهش خطر مرگومیر.
- افرادی که صرفاً پیادهروی یا ورزشهای هوازی انجام میدادند: ۲۴٪ کاهش خطر مرگومیر.
- افرادی که هر دو نوع تمرین را ترکیب کرده بودند: ۴۰٪ کاهش خطر مرگومیر.
تحلیل اثرات ورزشی بر اساس گروههای سنی
بازه سنی ۱۸ تا ۴۵ سال (بزرگسالان جوان و میانسال)
برای افراد در این بازه سنی، تمرینات مقاومتی در اولویت قرار دارد، هرچند انجام تمرینات هوازی برای سلامت قلب ضروری است. اهداف اصلی در این دوران عبارتند از تناسب اندام، افزایش متابولیسم پایه، پیشگیری از بیماریهای متابولیک مانند دیابت نوع ۲ و جلوگیری از تحلیل عضلانی زودرس (سارکوپنی).
دلایل علمی اولویت تمرینات مقاومتی در این سنین عبارتند از:
- حفظ توده عضلانی: توده عضلانی بدن از حدود ۳۰ سالگی بهطور سالانه ۱٪ کاهش مییابد. تمرینات مقاومتی تنها راه مؤثر برای حفظ و افزایش تراکم استخوانی و توده عضلانی (Hypertrophy) است.
- سیگنالدهی آنابولیک: بر اساس پژوهشی در سال ۲۰۲۱ توسط Schoenfeld و همکاران در International Journal of Strength and Conditioning، ایجاد بار مکانیکی (وزنه) برای فعالسازی مسیر mTOR و سیگنالدهی آنابولیک ضروری است؛ فرآیندی که پیادهروی به تنهایی قادر به ایجاد آن نیست.
