انتخابهای مربوط به سبک زندگی، بهویژه مدیریت وزن و رژیمهای غذایی خاص، میتوانند نقش مؤثری در کاهش خطر ابتلا به زوال عقل داشته باشند. در این راستا، رویکرد «غذا خوردن با محدودیت زمانی» یا فستینگ، روشی است که در آن تمام کالریهای روزانه در یک بازه زمانی مشخص مصرف شده و مابقی روز به صورت روزهداری سپری میشود.
جزئیات پژوهش دانشگاه راتگرز
یک کارآزمایی بالینی توسط محققان دانشگاه راتگرز نیوجرسی انجام شد تا تأثیر این رژیم بر زنان مسن بررسی شود. در این پژوهش، ۴۷ زن در بازه سنی ۵۰ تا ۷۹ سال که دچار اضافه وزن یا چاقی بودند، شرکت کردند. تمامی شرکتکنندگان برای کاهش کالری دریافتی روزانه خود به میزان تقریبی ۵۰۰ کالری، مشاوره دریافت کردند.
سپس شرکتکنندگان به دو گروه مجزا تقسیم شدند:
- گروه فستینگ: مصرف غذا را به کمتر از ۹ ساعت در روز (بهطور متوسط ۸.۲ ساعت) محدود کردند که معمولاً بازه زمانی آنها بین ساعت ۱۰ صبح تا ۶ عصر بود.
- گروه استاندارد: در یک بازه زمانی معمولتر به مدت ۱۲.۶ ساعت در روز غذا مصرف کردند.
نتایج حاصل از بررسیهای ششماهه
پس از گذشت ۶ ماه، نتایج بررسیها نشان داد که هر دو گروه به طور متوسط حدود ۶.۸ کیلوگرم از وزن خود کاهش دادهاند. با این حال، در ارزیابی عملکرد شناختی، تفاوتهای قابلتوجهی میان دو گروه مشاهده شد.
یافتهها حاکی از آن است که شرکتکنندگان گروه فستینگ در مقایسه با گروه استاندارد، پیشرفتهای چشمگیری در زمینههای زیر داشتند:
- برنامهریزی مکانی
- توانایی حل مسئله
محققان نتیجه گرفتند که محدود کردن بازه غذایی به ۸ تا ۹ ساعت در روز، مزایای شناختیای را فراهم میکند که فراتر از اثرات ناشی از کاهش وزن به تنهایی است؛ هرچند تأکید شده است که برای تأیید نهایی این نتایج، انجام مطالعات در مقیاس بزرگتر ضروری است.
