پروژه رصدخانه ترکیبی برای سیارات فراخورشیدی (HOEE)
این پروژه که با نام «رصدخانه ترکیبی برای سیارات فراخورشیدی شبیه زمین» (HOEE) شناخته میشود، با هدف ایجاد یک «کسوف مصنوعی» طراحی شده است. هدف نهایی این طرح، فراهم کردن امکان شناسایی سیاراتی است که نوری یک میلیارد برابر کمتر از ستارههای میزبان خود دارند و به همین دلیل در حالت عادی قابل مشاهده نیستند.
به گفته ولادیمیر آیراپتیان، اخترفیزیکدان ناسا، ایده اصلی این پروژه ساخت یک رصدخانه ترکیبی است. در این مدل، تلسکوپهای عظیم مستقر در زمین با یک «سایه ستاره» (Starshade) در فضا ترکیب میشوند تا تابش خیرهکننده ستاره مسدود شده و نور ضعیف سیارات کمنور آشکار شود.
مشخصات فنی و طراحی سایه ستاره
برای دستیابی به این هدف، یک سازه ویژه با ویژگیهای زیر طراحی شده است:
- ابعاد: قطر این سایه ستاره ۱۰۰ متر (۳۲۸ فوت) خواهد بود.
- موقعیت استقرار: این فضاپیما در مدار ۱۷۵ هزار کیلومتری بین زمین و ماه قرار خواهد گرفت.
- وزن: برای تسهیل در پرتاب و هدایت مداری، وزن سازه بین ۱ تا ۱.۶۵ تن پیشبینی شده است.
- ساختار: طراحی این تلسکوپ به شکل یک گل با ۲۴ تا ۴۸ گلبرگ تاشو است که بر اساس محاسبات ریاضی دقیق برای مسدود کردن حداکثری نور طراحی شدهاند.
- سیستم پیشران: برای تغییر مدار و به حداقل رساندن تداخل نوری با تلسکوپهای زمینی، از نیروی محرکه هیدروژن داغ استفاده خواهد شد.
همافزایی با تلسکوپهای قدرتمند زمینی
سایه ستاره مذکور به تنهایی عمل نمیکند، بلکه در کنار قدرتمندترین تلسکوپهای زمینی که در حال حاضر در دست ساخت هستند، به صورت هماهنگ فعالیت خواهد کرد. از جمله این تجهیزات میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
- تلسکوپ بسیار بزرگ (ELT): متعلق به رصدخانه جنوبی اروپا که قرار است تا اواخر دهه ۲۰۳۰ اولین نور علمی خود را در صحرای آتاکاما در شمال شیلی ثبت کند.
- تلسکوپ غولپیکر ماژلان (GMT).
جان ماتر، ستارهشناس برنده جایزه نوبل سال ۲۰۰۶، معتقد است که این «کمان ستارهای» میتواند تلسکوپهای مذکور را به قدرتمندترین ابزارهای طراحی شده تاکنون برای کشف سیارات تبدیل کند.
وضعیت فعال پروژه
تیم توسعهدهنده این پروژه تاکنون مرحله اول را که توسط برنامه مفاهیم پیشرفته نوآورانه (NIAC) ناسا تأمین مالی شده بود، به پایان رسانده و در حال حاضر پیشنهادی برای اجرای مرحله دوم ارائه کرده است.
