تمایز میان سهمیه پذیرش و عدالت آموزشی
دکتر شباهنگ جعفرنژاد در گفتوگو با ایسنا، مرز میان پذیرش دانشجویان و روند آموزش آنها را تحلیل کرد. او تأکید کرد که مخالفتش با اصل سهمیهها نیست، بلکه مسئله اصلی، برقراری «عدالت آموزشی» است. جعفرنژاد معتقد است اگر قانونگذار درصد خاصی از ظرفیتها را به سهمیهها اختصاص داده است، باید این قانون اجرا شود، اما این موضوع هرگز نباید به بهانهای برای کاهش کیفیت آموزش تبدیل شود.
او در پاسخ به پرسشها درباره آمار دقیق سهمیهها، از اعلام عدد خاص خودداری کرد و دلیل این امر را مبنای مشخص مراجع مربوطه دانست تا از اعلام هرگونه عدد غیردقیق جلوگیری شود.
سهمیه نباید به «سپر» تبدیل شود
یکی از دغدغههای اصلی معاون آموزشی دانشگاه علوم پزشکی ایران، تبدیل شدن سهمیهها به ابزاری برای دور زدن ضوابط است. او استدلال میکند که پس از پذیرش، تفاوت میان دانشجوی سهمیه و دانشجوی آزاد باید در نظام آموزشی از بین برود. از دیدگاه وی، هر دو گروه باید با آیتمهای آموزشی و نظاممند یکسانی مواجه شوند.
جعفرنژاد هشدار داد که سهمیه نباید به سپری تبدیل شود که مانع از اعمال یکسان ضوابط آموزشی برای همه شود. او بر این باور است که عدالت واقعی زمانی محقق میشود که پس از ورود به دانشگاه، همه افراد بر اساس یک نظام و آییننامه واحد پیش بروند و برای هر فرد، قانون متفاوتی تعریف نشود.
چالش آییننامههای تمدید دوره تحصیل
در بخش دیگری از این گفتگو، جعفرنژاد به برخی آییننامههای موجود اشاره کرد که اجازه میدهند طول دوره تحصیل سه برابر شده یا حتی به صورت نامحدود ادامه یابد. او با پذیرش وجود این قوانین، اما به اثرات منفی آنها اشاره کرد:
- کاهش کلی کیفیت آموزش در نظام دانشگاهی.
- ایجاد ناهماهنگی در استانداردهای فارغالتحصیلی.
- تأثیر منفی تمدیدهای نامحدود بر بازدهی آموزشی.
او در نهایت تأکید کرد که اگر قرار است نظام آموزشی منسجم باشد، باید ضوابط و آییننامهها برای همه دانشجویان به صورت یکسان اجرا گردد تا کیفیت تحصیل در سطح مطلوبی حفظ شود.