پنجره طلایی هزار روزه و سلامت در بزرگسالی
یک مطالعه جدید نشان میدهد میزان مصرف قند در دوره جنینی و دو سال نخست زندگی، تأثیری عمیق و طولانیمدت بر سلامت انسان میگذارد. پژوهشگران دریافتند افرادی که در هزار روز نخست زندگی خود (از زمان لقاح تا دو سالگی) کمتر در معرض قند بودهاند، در سالهای بعد با خطر پایینتری برای ابتلا به برخی سرطانها مواجه شده و روند پیری بیولوژیکی آنها کندتر شده است.
این پژوهش که نتایج آن در ساینس دیلی منتشر شده، دادههای بیش از ۶۴ هزار نفر از متولدین بریتانیای بین سالهای ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۶ را بررسی کرده است. محققان برای رسیدن به این نتیجه از یک «آزمایش طبیعی» استفاده کردند؛ آنها متوجه شدند که پس از پایان ناگهانی سهمیهبندی قند در بریتانیا در سپتامبر ۱۹۵۳، میزان مصرف این ماده در کشور تقریباً دو برابر شد. با مقایسه افرادی که در دوران جنینی و دو سالگی تحت تأثیر سهمیهبندی (مصرف کمتر) بودند و کسانی که بعد از آن متولد شدند، تفاوتهای تکاندهندهای مشاهده شد.
کاهش چشمگیر احتمال ابتلا به سرطان
نتایج تحلیلها نشان میدهد افرادی که بخش بیشتری از هزار روز نخست زندگی خود را در دوران سهمیهبندی قند سپری کرده بودند، در بزرگسالی شیوع پایینتری از پنج نوع سرطان داشتند. میزان کاهش ریسک در این موارد به شرح زیر است:
- سرطان کبد: کاهش ۶۹ درصدی (بیشترین میزان کاهش)
- سرطان پستان: کاهش ۳۶ درصدی
- سرطان روده راست
- سرطان ریه
- سرطان پروستات
جوانسازی بیولوژیک و تلومرها
تأثیر مصرف کمِ قند تنها به پیشگیری از سرطان محدود نمیشود. پژوهشگران نشانههایی از کندتر شدن پیری بیولوژیکی در این افراد مشاهده کردند. کسانی که در سالهای نخست زندگی قند کمتری دریافت کرده بودند، تلومرهای بلندتری داشتند؛ ساختارهایی در انتهای کروموزومها که با افزایش سن کوتاه میشوند و نقش محافظتی دارند.
برآورد محققان نشان میدهد تفاوت در طول تلومرها در این افراد، معادل حدود ۲.۲ سال پیری بیولوژیکی کمتر است. علاوه بر این، سطح پروتئین گرانزیم B که نشاندهنده فعالیت مزمن سیستم ایمنی است، در این گروه پایینتر بود که گویای سلامت بیشتر سیستم دفاعی بدن در بلندمدت است.