روایتی متفاوت از زندگی شهید سپهبد سید عبدالرحیم موسوی، فراتر از رزمنامهها و جایگاه نظامی اوست. فرزند ایشان در گفتوگویی بر اندیشهها و رویکرد این فرمانده در حوزه مدیریت، اصلاح ساختارهای اداری و ارتقای کارآمدی نیروهای مسلح تأکید کرد.
جنگ با ناکارآمدی در ساختار نظامی
بخش قابلتوجهی از عمر شهید موسوی صرف تربیت نیرو و اصلاح ساختارهایی شد که از نظر او ناکارآمد بودند. او نه شیفته عناوین مدیریتی بود و نه به دنبال حفظ جایگاههای صوری؛ هدف اصلی او این بود که هر مسئولیت را دقیقاً متناسب با نیاز واقعی سازمان تعریف کند.
یکی از اقدامات عملی او در این مسیر، ایجاد «کانون ارزیابی و رشد سرمایههای انسانی ارتش» بود. این مرکز با هدف شناسایی دقیق توانمندیهای لایه فرماندهی و مدیران ارتش تأسیس شد تا انتصابات به جای روالهای قدیمی، بر اساس متدهای علمی روز صورت بگیرد.
جراحی علمی در بدنه فرماندهی
این مرکز وظیفه داشت با دقت بالا مشخص کند که آیا یک فرد برای یک جایگاه مدیریتی خاص مناسب است یا خیر. در صورت عدم تناسب، سیستم باید نیازهای آموزشی فرد را شناسایی و اعلام میکرد. شهید موسوی با اعتماد به تخصص، حتی نیروهای جوان را در این مسیر به کار گرفت تا سیستم ارزیابی ارتش را متحول کند.
دستاورد این مرکز به گونهای بود که لایههای مختلف دولت نیز برای پیشبرد اهداف مشابه، از تجربیات ارتش بهره بردند. میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
- بهرهبرداری بخشهایی از دولت و بنیاد ملی نخبگان از تجربیات این مرکز.
- تأیید مکتوب رهبر انقلاب از نتایج و عملکرد این مجموعه.
- اتکای کامل به تیمهای دانشگاهی در بنیانگذاری و اجرای متدهای ارزیابی.
ایده اولیه این مرکز از محیطهای دانشگاهی نشأت گرفته بود. شهید موسوی با تبدیل یک ایده علمی به یک ساختار اجرایی در ارتش، توانست فاصله میان تخصص دانشگاهی و مدیریت نظامی را پر کند و سیستمی را بنا کند که حتی مورد تأیید عالیترین مقام کشور باشد.