دیپلماسی پکن در مواجهه با فشار واشینگتن
ایالات متحده با تمرکز بر ابزارهای تحریم و تلاش برای منزوی کردن ایران، جنگ اقتصادی گستردهای را آغاز کرده است. در این میان، میزان همراهی قدرتهای جهانی، بهویژه چین، تعیینکننده است. چین که اکنون شریک نخست اقتصادی ایران و عضو دائم شورای امنیت سازمان ملل متحد است، در جریان تنشهای اخیر نقشی متوازن و مسئولانه ایفا کرده است.
از خرداد سال ۱۴۰۴ تاکنون، در واکنش به حملات آمریکا و اسرائیل علیه ایران، پکن از حق دفاع از امنیت و حاکمیت ملی ایران حمایت کرد. وزارت امور خارجه چین و نماینده این کشور در سازمان ملل، عملیات نظامی علیه ایران را نقض حقوق بینالملل دانستند و خواستار توقف فوری درگیریها و بازگشت به میز مذاکره شدند.
پکن در تازهترین مواضع رسمی خود، تحریمهای یکجانبه و فرامرزی آمریکا را بهطور صریح رد کرد. دولت چین تأکید دارد که روابطش با تهران کاملاً بر اساس حقوق بینالملل تعریف میشود و این کشور با تمام توان از منافع مشروع خود در تعامل با ایران دفاع خواهد کرد.
ابعاد عملیاتی و پیمان ۲۵ ساله راهبردی
برای درک اثربخشی روابط دو کشور در دوران فشار اقتصادی، باید به ابعاد عینی و قراردادهای بلندمدت نگریست. ایران و چین از فروردین ۱۴۰۰ پیمانی جامع و راهبردی امضا کردند که چارچوب همکاریهای دو کشور را برای ۲۵ سال آینده ترسیم میکند.
بر اساس سند منتشر شده توسط وزارت امور خارجه ایران، این برنامه همکاریها در سه محور اصلی تعریف شده است:
- سیاسی و راهبردی:تقویت همکاریهای دوجانبه و هماهنگی در سطح کلان.
- اقتصادی:گسترش مبادلات تجاری و سرمایهگذاریهای متقابل.
- فرهنگی:توسعه تعاملات مردمی و تبادلات فرهنگی.
این پیمان در شرایطی منعقد شد که ایران به دنبال تنوعبخشی به شرکای اقتصادی خود بود تا اثرات تحریمهای ایالات متحده را کاهش دهد.