رؤیا مرادجو: از دورریختنی‌ها تا آموزش نسل جدید؛ نگاهی به زندگی و محیط زیست

رؤیا مرادجو، صاحب‌خبر، به تازگی به عنوان میهمان این هفته به گفتگو در مورد دغدغه‌های خود برای کودکان، روان انسان‌ها و محیط زیست پرداخت. او با نگاهی عمیق به ریشه‌های زندگی خود، از خاطرات کودکی و همراهی با پدری تعمیرکار و اهل استفاده دوباره سخن گفت. این تجربه، نه تنها دیدگاه او را نسبت به ارزش‌های زندگی تغییر داد، بلکه راهی برای آموزش نسل جدید و فرهنگ‌سازی در مورد اهمیت بازیافتنی‌ها هموار کرد. مرادجو معتقد است مراقبت از زمین و آموزش نسل جدید، نه یک کار تشریفاتی، که وظیفه‌ای انسانی و شهروندی است؛ مسیری که آرزو دارد در دوران بازنشستگی آن را جدی‌تر و گسترده‌تر دنبال کند. ریشه‌های یک نگاه من متولد شهر اردبیل هستم و تا پایان دبیرستان در اردبیل زندگی کردم. کودکی عجیب و غریبی نداشتم اما فکر می‌کنم بخشی از روحیه‌ای که امروز دارم، ریشه در همان سال‌ها دارد. پدرم علاقه خاصی داشت که هیچ وسیله‌ای را به‌سادگی دور نیندازد. اگر چیزی در خانه خراب می‌شد، اول آن را باز می‌کرد تا ببیند آیا می‌شود تعمیرش کرد یا نه. اگر امکان تعمیر داشت، خودش دست به کار می‌شد و اگر نمی‌توانست، آن را به تعمیرگاه می‌برد. گاهی هم برای وسایل، تغییر کاربری پیدا می‌کرد. یکی از خاطراتی که از پدرم دارم این است که یک روز جمعه چندین ساعت وقت گذاشت تا بند ساعتش را تعمیر کند و حاضر نشد آن را عوض کند. برایش مهم بود تا جایی که می‌شود از همان وسیله استفاده کند. من هم در کودکی تقریباً همیشه همراه پدرم بودم. یکی از دوستانش حتی به من می‌گفت: «تو چرا همیشه با باباتی؟ چرا با مامانت این‌ طرف و آن‌ طرف نمی‌ری؟» من هم می‌گفتم «خب، دوست دارم با بابام باشم». در واقع من همیشه دستیار پدرم بودم و خیلی از این رفتارها را از او می‌دیدم. نمی‌توانم انکار کنم که بخشی از علاقه امروز من به استفاده دوباره از وسایل، دور نریختن و پیدا کردن کاربرد تازه برای چیزها، ریشه در همان سال‌های کودکی دارد. البته بعدها که بزرگ‌تر شدم، فضاها تغییر کرد. مادرم الان هشتاد و یک ساله است و در خانه تفکیک پسماند