رهبر انقلاب و حساسیت ویژه نسبت به کودکان

جنگ، از همان ابتدای خود، کودکان را هدف قرار داده است. زهرای 14 ماهه، کودکان مدرسه شجره طیبه، کودکان لامرد و اکنون کودکان کوهستک، همگی قربانی این ویرانی هستند. کودک با جنگ هیچ نسبتی ندارد؛ دشمن نه کودک را می‌شناسد و نه زن. دشمن در رفتار خود با حقوق کودکان سابقه بد دارد، همانطور که در آوارگی غزه شاهد بوده‌ایم. اما ما رهبری داشتیم که حتی اشک یک کودک را نیز تاب نمی‌آورد. آن‌ها بر پایش می‌نشستند تا دست نوازشش را حس کنند. ایشان خود نسبت به این حساسیت گفته‌اند: «نسبت به کودکان و زنان حسّاسیّت خاصی دارم و اصلاً نمی توانم هیچگونه آسیب و اهانتی را به یک کودک یا یک زن تحمّل کنم». یکی از خاطرات مهم رهبر انقلاب، مربوط به زمان سیل ایرانشهر در دوره تبعید است. پس از فروکش کردن سیل، ایشان با آقای رحیمی و آقای راشد یزدی به بیرون شهر رفتند تا خانه‌هایی که تخریب شده‌اند را ببینند. در آنجا، خانواده‌ای بلوچ با چند زن و یک مرد و چند کودک از دور می‌آمدند. مرد، کودکی را در آغوش داشت که مرده بود. این صحنه رهبر انقلاب را به شدت تکان داد و ایشان با صدای بلند گریه کردند. آقای راشد یزدی، شاهد این واکنش شدید رهبری بود و اظهار داشت: «اینها وقتی دیدند شما بیش از خودشان متأثّر شده‌اید، شگفت‌زده شدند». رهبر انقلاب بارها تاکید کرده‌اند که برای قضاوت میان زن و مرد مناسب نیستند و حتماً از زن جانبداری می‌کنند. حتی در فیلم‌ها نمی‌توانند صحنه‌هایی را ببینند که کودکان دچار مصیبت می‌شوند. این حساسیت، ایشان را به گریه می‌انداخت؛ همانطور که در مورد کودک فوت شده در حادثه سیل ایرانشهر احساس اندوه شدیدی کرد و سخت به گریه افتاد. این خانواده متوجه تأثّر عمیق رهبر انقلاب شدند.