برخلاف انتظار از تیمی با این اعتبار، این فیلم در هیچکدام از سینماهای استاندارد یا فرمتهای بزرگ (PLF) نمایش داده نمیشود. نتفلیکس تنها حدود ۳۵۰ پرده در آمریکا را برای این اثر در نظر گرفته است. نکته عجیب اینجاست که این ظرفیتهای آیمکس در ابتدا برای فیلم «نارنیا» به کارگردانی گرتا گرویگ رزرو شده بود، اما با تعویق افتادن آن پروژه، نوبت به فیلم فینچر رسید.
تضاد مدل کسبوکار نتفلیکس با استودیوهای سنتی
رویکرد نتفلیکس با استودیوهای کلاسیک هالیوودی کاملاً متفاوت است. برای این پلتفرم، درآمد گیشه اولویت نیست، زیرا مقصد نهایی فیلم، پخش آنلاین در سرویسهای این شرکت است. در واقع، مدل کسبوکار مبتنی بر استریم، جایگزین تلاش برای جذب حداکثری مخاطب در سالنهای سینما شده است.
بسیاری از منتقدان اکنون این سوال را مطرح میکنند که آیا مخاطبان برای تماشای فیلمی که اساساً برای صحنههای عظیم و ابعاد آیمکس ساخته نشده، به سراغ این پردههای خاص میروند یا خیر؟
بازگشت فینچر به سینماها پس از ۱۰ سال
دیوید فینچر ظاهراً از ابتدا تمایل چندانی به اکران سینمایی اثرش نداشت و به همین دلیل فشاری بر نتفلیکس وارد نکرد. این اثر اولین فیلم او پس از «دختر گمشده» (۲۰۱۴) است که اکران عمومی دارد؛ چرا که تمام آثار او در این فاصله تنها از طریق سرویسهای آنلاین پخش شدند.
طنز ماجرا اینجاست که اثر جدید فینچر تمام عناصر یک رویداد سینمایی بزرگ را دارد (ترکیب پیت، تارانتینو و فینچر)، اما حضورش در سینماهای آمریکا کمتر از بسیاری از فیلمهای معمولی خواهد بود.
جزییات تولید و تیم بازیگران
این فیلم در واقع دنبالهای بر اثر تحسینشده «روزی روزگاری در هالیوود» (۲۰۱۹) است. برد پیت بار دیگر در نقش کلیف بوث ظاهر میشود؛ نقشی که پیش از این جایزه اسکار را برای او به ارمغان آورده بود.
در کنار برد پیت، بازیگران دیگری نیز در این پروژه حضور دارند:
- اسکات کان
- الیزابت دبیکی
- یحیی عبدالمتین دوم