سرمایهای که در انتظار احیاست
دیوارهای بلند کارخانه صدر فولاد در شهرک صنعتی شماره ۲ خرمآباد، سالهاست که صدای ماشینآلات و هیاهوی کارگران را نمیشنوند. این واحد صنعتی که زمانی با ظرفیت تولید بالا، نویدبخش تحولی در ساختار اقتصادی لرستان بود، اکنون به نمادی از تعطیلی و انتظار تبدیل شده است. هرچند نام این کارخانه مدتی است دوباره بر سر زبانها افتاده، اما نه به دلیل خروج محصولات از خط تولید، بلکه به دلیل تلاش برای عبور از کوهی از مشکلات مالی.
تلاشی برای بازگشت به مدار تولید
رئیس هیئت حمایت از صنایع وزارت صنعت، معدن و تجارت در مردادماه امسال رسماً تأیید کرد که صدر فولاد به دلیل مشکلات مالی شدید و اختلافات میان شرکا، سالهاست از مدار تولید خارج شده است. بر اساس اعلام این مقام صنعتی، موضوع احیا و راهاندازی مجدد این واحد در دستور کار هیئت حمایت از صنایع قرار گرفته تا شاید بتوان این پروژه عظیم را از رکود خارج کرد. اما پرسش اساسی این است که چرا واحدی با این ابعاد، پس از گذشت دو دهه، هنوز نتوانسته ثبات تولید را به دست آورد؟
نگاهی به تاریخچه و ظرفیتهای از دست رفته
ریشه این پروژه به دوران توسعه صنعت فولاد در ایران بازمیگردد. اگرچه در برخی گزارشها سالهای ۱۳۸۱ و ۱۳۸۲ به عنوان نقطه شروع ذکر شده، اما مدارک ثبتی شرکت، تاریخ تأسیس رسمی را ۲۱ فروردین ۱۳۸۲ نشان میدهد. صدر فولاد در زمانی بنا شد که امیدها برای اشتغالزایی پایدار در خرمآباد به اوج رسیده بود.
این مجموعه صنعتی از نظر زیرساختی ابعاد قابل توجهی دارد که تعطیلی آن را دردناکتر میکند:
- وسعت زمین:کارخانه در زمینی به مساحت حدود ۳۵ هکتار احداث شده است.
- ظرفیت تولید:در مقاطع مختلف، ظرفیت تولید این واحد حدود ۶۰۰ هزار تن در سال عنوان شده است.
- اشتغالزایی:در دوران فعالیت، نزدیک به ۱۸۰ تا ۲۰۰ نفر بهصورت مستقیم در این کارخانه مشغول به کار بودند.
صدر فولاد قرار بود فراتر از یک کارخانه ساده باشد و با توسعه ظرفیتها، بخشی از جمعیت جویای کار لرستان را جذب کند. اما واقعیت امروز، روایتی متفاوت از بدهیها و اختلافات است که باعث شده این قطب صنعتی به جای تولید، در صف احیا بماند.