جنگ با تحلیل عضلانی در دوران پیری
تحلیل عضلات یکی از چالشهای جدی سالمندان و افرادی است که به دلیل بیماریهای مزمن یا بستری شدن در بیمارستان، توانایی تحرک ندارند. شیهچانگ نگ (Shyh-Chang Ng)، زیستشناس موسسه سلولهای بنیادی و پزشکی بازساختی در پکن، تاکید میکند که در حال حاضر ورزش تنها راهکار موثر برای مقابله با این وضعیت است. اما تناقض اصلی اینجاست: افرادی که بیشترین نیاز را به ورزش دارند، اغلب همان کسانی هستند که به هیچ وجه نمیتوانند ورزش کنند.
روش ساخت و عملکرد میوگرافت
تیم تحقیقاتی برای خلق این ایمپلنتها از سلولهای بنیادی استفاده کردند. روند ساخت این فناوری به شرح زیر است:
- استخراج سلولهای بنیادی از عضلات چهارسر ران موشها.
- جداسازی و کشت سلولها در محیط آزمایشگاهی تا تبدیل شدن به سلولهای عضلانی.
- تزریق سلولهای رشدیافته به زیر پوست پشت بدن حیوانات.
پژوهشگران برای جلوگیری از واکنش سیستم ایمنی و پسزدن بافت، سلولهای هر موش را به بدن خودش تزریق کردند. نتیجه این فرآیند، تشکیل بافت عضلانی سازمانیافتهای در محل تزریق بود که توانایی انقباض داشت.
چالشهای تبدیل آزمایش به واقعیت
هرچند این پژوهش در مرحله اثبات مفهوم موفق بوده، اما انتقال آن از حیوانات به انسان با موانع جدی روبروست. جیمز وایت (James White)، فیزیولوژیست دانشگاه دوک، معتقد است رسیدن به مزایای مشاهدهشده در موشها برای انسانها دشوار است. او استدلال میکند که انسانها احتمالاً برای دستیابی به نتایج مطلوب، به چندین پیوند عضلانی در نقاط مختلف بدن نیاز خواهند داشت.
وایت هشدار میدهد که انجام چندین عمل جراحی تهاجمی برای افرادی که ضعیف، سالمند یا بستری هستند، یعنی دقیقاً همان گروه هدف این فناوری، اصلاً مطلوب نیست و ریسکهای جراحی میتواند بر مزایای احتمالی ایمپلنت غلبه کند.