محققان برای رسیدن به این نتیجه، پروندههای الکترونیکی سلامت سیستم بهداشت دانشگاه پنسیلوانیا را در بازه زمانی ژانویه ۲۰۱۹ تا سپتامبر ۲۰۲۴ بررسی کردند. هدف این تحقیق، مقایسه خطر ریزش مو در بزرگسالانی بود که از سه دسته داروی مهارکنندههای GLP-1، SGLT-2 و DPP-4 استفاده میکردند.
مقایسه آماری ریسک ریزش مو
یافتههای این پژوهش نشان میدهد افرادی که برای کنترل دیابت از داروهای GLP-1 استفاده میکنند، بیشتر در معرض «آلوپسی بدون اسکار» (نوعی ریزش مو که آسیب دائمی به فولیکولها نمیزند) قرار دارند. تفاوت این ریسک در مقایسه با سایر داروها به شرح زیر است:
- مقایسه با SGLT-2:احتمال ریزش مو در مصرفکنندگان GLP-1 حدود ۳۷ درصد بیشتر است.
- مقایسه با DPP-4:این خطر در گروه GLP-1 به ۶۸ درصد افزایش مییابد.
هرچند محققان تأکید میکنند خطر مطلق ریزش مو با این داروها کم است، اما شناسایی این پتانسیل میتواند به پزشکان و بیماران در تصمیمگیریهای درمانی کمک کند. البته تأثیر این داروها بر ریزش مو در افرادی که GLP-1ها را برای اهداف غیردیابتی (مانند کاهش وزن) مصرف میکنند، هنوز مشخص نیست.
نقش کاهش وزن و استرس فیزیولوژیک
دکتر میر علی، متخصص طب چاقی و جراح چاقی، معتقد است این یافتهها تعجبآور نیست. او توضیح میدهد که کاهش وزن شدید، فارغ از روش مورد استفاده، میتواند منجر به ریزش مو شود. از نظر وی، داروهای GLP-1 در واقع کاتالیزوری برای کاهش وزن هستند.
به گفته وی، استرس فیزیولوژیکی و تغییرات هورمونی ناشی از کاهش وزن سریع، محرکهای مستقیم پدیدهای به نام «تلوژن افلوویوم» (Telogen Effluvium) هستند که باعث ریزش مو میشود.
کمبودهای تغذیهای؛ عامل مکمل
علاوه بر استرس فیزیولوژیک، محققان به احتمال کمبودهای تغذیهای در مصرفکنندگان GLP-1 اشاره کردهاند. نقص در دریافت برخی مواد مغذی ضروری میتواند بهطور مستقیم بر رشد موها تأثیر گذاشته و شدت ریزش را افزایش دهد.