جهش ۵۲ برابری قیمت؛ از ۱ میلیون تا ۶۳ میلیون ریال
خانواده‌های بیماران مبتلا به نقص ایمنی اولیه از بحرانی خبر می‌دهند که در اواسط مهرماه آغاز شد. بر اساس اظهارات این خانواده‌ها، قیمت هر ویال داروی IVIG که پیش از این با احتساب تخفیفات بیماران خاص حدود ۱ میلیون و ۲۰۰ هزار ریال بود، اکنون به ۶۳ میلیون ریال رسیده است.
بسیاری از بزرگسالان مبتلا به این بیماری به‌طور ماهانه بین ۶ تا ۱۲ ویال از این دارو تجویز دریافت می‌کنند. این جهش قیمتی باعث شده تا هزینه درمان برای بسیاری از خانواده‌ها فراتر از توان پرداخت آن‌ها شود، به‌ویژه زمانی که بیماران در داروخانه‌های منتخب برای تهیه دارو مراجعه می‌کنند.
وابستگی به واردات و محدودیت تولید داخلی
این دارو که از فرآورده‌های پلاسمای انسانی است، برای حفظ عملکرد سیستم ایمنی در بیماران خاص، به‌صورت مادام‌العمر و منظم تجویز میشود. بخش بزرگی از نیاز کشور به این دارو از طریق واردات تأمین می‌گردد. کشورهای تأمین‌کننده اصلی عبارتند از:
- آلمان
- اتریش
- ایتالیا
اگرچه یک شرکت داخلی نیز در زمینه تولید این دارو فعالیت می‌کند، اما ظرفیت تولید آن محدود است و نمی‌تواند نیاز گسترده بیماران را به‌طور کامل پوشش دهد.
حذف ارز ترجیحی و پیامدهای سلامتی
بیماران و خانواده‌هایشان علت این افزایش شدید قیمت را حذف ارز ترجیحی می‌دانند. با وجود حمایت‌های سازمان غذا و دارو و پوشش‌های بیمه‌ای، قیمت نهایی در داروخانه‌ها به‌گونه‌ای تغییر کرده که دسترسی به دارو سخت شده است. قطع یا تأخیر در دریافت این ماده حیاتی، می‌تواند پیامدهای جدی و جبران‌ناپذیری برای سلامت بیماران داشته باشد و آن‌ها را در معرض خطرات جدی قرار دهد.
این بحران برای بیماران خاص چه معنایی دارد؟
برای بیمارانی که دچار نقص ایمنی اولیه هستند، دارو یک گزینه یا مکمل نیست، بلکه تنها راه بقا و عملکرد طبیعی بدن است. وقتی دارویی به‌صورت «مادام‌العمر» تجویز میشود، هرگونه نوسان قیمتی در بازه زمانی کوتاه، مستقیماً بر کیفیت زندگی و حتی جان بیمار اثر می‌گذارد.
وابستگی شدید به واردات و تأثیر مستقیم نرخ ارز بر قیمت داروهای خاص، نشان می‌دهد که هرگونه تغییر در سیاست‌های ارزی (مانند حذف ارز ترجیحی) بدون ایجاد جایگزین سریع در تولید داخلی یا اصلاح سریع پوشش‌های بیمه‌ای، منجر به ایجاد شکاف عمیق میان «حق درمان» و «توان مالی» خانواده‌های بیمار میشود.