پژوهشگران دریافتند کودکانی که در سال‌های اول زندگی فعال‌تر بوده‌اند و آمادگی جسمانی مناسبی داشتند، در اواخر دهه ۳۰ و ۴۰ زندگی خود با خطر کمتری برای ابتلا به افسردگی مواجه می‌شوند. یافته‌های این مطالعه به‌طور مشخص نشان می‌دهد که آمادگی قلبی-عروقی، برخلاف قدرت عضلانی، تأثیر مستقیمی بر تقویت سلامت روان در آینده دارد.
رابطه مستقیم سلامت قلب و روان
گرانت تامکینسون، پژوهشگر دانشگاه آدلاید استرالیا، تأکید می‌کند کودکانی که از آمادگی قلبی-تنفسی بهتری برخوردار بودند، در بزرگسالی کمتر در معرض خطر افسردگی قرار گرفتند. او معتقد است آمادگی جسمانی عاملی است که می‌توان آن را تغییر داد و همین موضوع، تناسب اندام را به هدفی کلیدی برای بهبود سلامت روان در درازمدت تبدیل می‌کند.
جزئیات متدولوژی و روش ارزیابی
برای رسیدن به این نتایج، محققان وضعیت بیش از ۱۰۰۰ نفر را که در سال ۱۹۸۵ در دوران کودکی تحت آزمایش‌های آمادگی جسمانی قرار گرفته بودند، پیگیری کردند. در این آزمایش‌ها متغیرهای زیر اندازه‌گیری شد:
- سنجش سرعت دویدن در مسافت ۱.۶ کیلومتر برای ارزیابی سلامت قلبی-عروقی.
- انجام پرش طول در حالت ایستاده برای سنجش آمادگی عضلانی.
- اندازه‌گیری ضربان قلب هنگام رکاب زدن روی دوچرخه ثابت.
- سنجش قدرت پنجه دست.
تفاوت نرخ افسردگی در زنان و مردان
داده‌های این پژوهش نشان می‌دهد که آمادگی قلبی-عروقی بالا در کودکی، اثرات متفاوتی بر زنان و مردان در بازه سنی ۳۶ تا ۴۹ سالگی دارد. نتایج حاکی از کاهش ۲۰ درصدی نرخ افسردگی در زنان و کاهش ۱۱ درصدی آن در مردانی است که در کودکی تناسب اندام بهتری داشتند.
تامکینسون اشاره کرد که اگرچه تأثیر فعالیت بدنی بر سلامت روان بزرگسالان پیش‌تر ثابت شده بود، اما اطلاعات درباره رابطه تناسب اندام در اوایل زندگی با سلامت روان در دهه‌های بعد تاکنون اندک بوده است. بروکلین فریزر، محقق پسادکترا در دانشگاه تاسمانی استرالیا نیز بر پایداری این ارتباطات در طول زمان تأکید دارد.