منیزیم؛ مرز باریک بین درمان و مسمومیت
احمد اسماعیلزاده، مدیرکل دفتر بهبود تغذیه جامعه وزارت بهداشت، مصرف مکملها را منوط به نیاز واقعی بدن و شرایط فیزیولوژیک هر فرد میداند. او صراحتاً مصرف خودسرانه و طولانیمدت مکمل منیزیم را رد کرد و خواستار احتیاط کاربران در این زمینه شد.
برخی علائم مانند گرفتگیهای عضلانی، یبوست و اختلال در عملکرد دستگاه گوارش یا سیستم عصبی، میتواند نشانه کمبود منیزیم در افرادی باشد که رژیم غذایی متوازنی ندارند. در چنین شرایطی، تشخیص پزشک پیشنیاز هرگونه مصرف مکمل است تا علت دقیق این علائم بررسی شود.
چه کسانی به مکمل منیزیم نیاز دارند؟
برخی گروهها در شرایط خاص ممکن است برای مدت محدودی از این مکمل استفاده کنند. ورزشکاران و زنان بارداری که دچار گرفتگیهای عضلانی شبانه میشوند، از جمله این افراد هستند. طبق تأکید اسماعیلزاده، این دورههای مصرف معمولاً نباید از یک تا دو ماه تجاوز کند.
پیامدهای مصرف بیرویه و تداخلات شیمیایی
استفاده طولانیمدت از منیزیم بدون نیاز واقعی، بدن را با چالشهای جدی مواجه میکند. این ماده میتواند با جذب سایر املاح دوظرفیتی تداخل ایجاد کند و تعادل مواد معدنی در بدن را مختل نماید.
- اختلال در جذب:مصرف بیش از حد منیزیم مانع جذب صحیح آهن و کلسیم میشود.
- آسیب به ارگانها:مصرف بیرویه در بلندمدت، سلامت کلیهها و تراکم استخوانها را به خطر میاندازد.
- برهم خوردن تعادل کلسیم:تداخل منیزیم با کلسیم میتواند عملکرد سیستمهای عصبی و عضلانی را مختل کند.
خطر تجمع ویتامینها در بدن
هشدار وزارت بهداشت تنها به منیزیم محدود نمیشود. اسماعیلزاده به افزایش مصرف خودسرانه ویتامین D3 و ویتامینهای گروه B در جامعه اشاره کرد. نکته حیاتی این است که برخی ویتامینها در بافتهای بدن تجمع مییابند و در صورت مصرف بیش از نیاز، منجر به مسمومیت یا عوارض جانبی شدید میشوند. بنابراین، هرگونه شروع دوره مکمل باید تحت نظارت پزشک و پس از آزمایشات لازم صورت گیرد.