رویاپردازی سیاسی یا استراتژی فشار؟
روزنامه وال استریت ژورنال به نقل از مقامات آمریکایی و منابع مطلع مدعی شده است که دونالد ترامپ در محافل خصوصی به دنبال اعلام پایان جنگ با ایران است. ترامپ در گفتگو با دستیاران ارشد خود موافقتش را با اعلام پایان این درگیری ششماهه ابراز کرده و معتقد است فشار اقتصادی مداوم، در نهایت تهران را به تسلیم وادار میکند.
این میل به اعلام صلح، بیشتر یک سیگنال سیاسی است تا یک واقعیت میدانی. تحلیلها نشان میدهد که ترامپ میخواهد تصویری از پیروزی و پایان خصومتها ارائه دهد، اما این روایت با آرایش نظامی موجود در منطقه همخوانی ندارد.
برنامهریزی پنتاگون برای حضور طولانیمدت
در حالی که ترامپ از پایان جنگ میگوید، پیت هگسث، وزیر دفاع آمریکا، در مسیری متفاوت حرکت میکند. گزارشها حاکی از آن است که هگسث بیسروصدا در حال تمدید مدت استقرار نیروهای نظامی ایالات متحده در خاورمیانه تا سال ۲۰۲۷ است.
این تمدید نشان میدهد که پنتاگون برخلاف روایتهای سیاسی، برای حضور نامحدود و گسترده برنامهریزی میکند. هدف از این اقدام، حفظ اختیار ترامپ در منطقه است تا بهجای کاهش تدریجی نیروها، ابزار نظامی در دسترس باقی بماند.
تاثیرات احتمالی بر بازارهای جهانی
تضاد میان سیگنالهای کاخ سفید و اقدامات پنتاگون، مستقیماً بر بازارهای انرژی و سرمایه اثر میگذارد. در صورتی که اعلام پایان خصومتها به واقعیت تبدیل شود، احتمالاً تغییرات زیر در بازارهای جهانی رخ خواهد داد:
- کاهش شدید حق بیمه ریسک ژئوپلیتیکی در قیمت نفت برنت و WTI.
- تسکین و رشد بازار سهام.
- کاهش فشار بر پناهگاههای امن مالی مانند طلا.
فشار عملیاتی بر نیروهای پدافندی
تام کاراکو، مدیر «پروژه دفاع موشکی» در مرکز مطالعات استراتژیک و بینالمللی (CSIS)، به فشار فزاینده بر نیروهای نظامی اشاره میکند. او تاکید دارد که یگانهای پدافند هوایی نیروی زمینی، حتی پیش از شروع جنگ نیز بالاترین سطح فعالیت عملیاتی را در میان نیروهای مشترک داشتند و اکنون این فشار در شرایط استقرار طولانیمدت دوچندان شده است.