معماری ارگانیک در محله واندرلند هیلز
چارلز هرتلینگ، معمار آمریکایی، در سال ۱۹۶۹ خطوط صاف و فرمهای متداول معماری را کنار گذاشت تا خانهای برای دکتر استنلی برنتون و خانوادهاش بسازد. این ساختمان که در محله Wonderland Hills و در نزدیکی دریاچه مکسول قرار دارد، امروزه با نام غیررسمی «خانه قارچی» شناخته میشود. اسناد و نقشههای این پروژه از همان سال طراحی در مجموعه تاریخی کتابخانه کارنگی بولدر نگهداری میشوند.
هرتلینگ در این پروژه به جای هندسه کلاسیک، سراغ اشکال ارگانیک رفت. او بدنه اصلی خانه را از چندین «پاد» یا حجم منحنی تشکیل داد که به صورت شعاعی دور یک هسته مرکزی میچرخند. این سازماندهی علاوه بر ایجاد ظاهری غیرمتعارف، دید بهتری از چشماندازهای کوهستانی اطراف را برای ساکنان فراهم میکرد.
تکنولوژی ساخت و پوسته پلیاورتان
روش اجرای این سازه با متدهای رایج آن زمان متفاوت بود. هرتلینگ ابتدا اسکلت و شبکه سازهای خانه را برپا کرد و سپس برای ایجاد پوسته، از پلیاورتان پاششی استفاده کرد. این روش باعث شد تا پوسته های منحنی و یکپارچهای شکل بگیرند که در آن، مرز میان سازه و فرم ظاهری ساختمان از بین برود.
ویژگیهای فنی این خانه عبارتند از:
- استفاده از فرمهای گنبدی به جای سقفهای تخت.
- اجرای پوسته یکپارچه با متد پاششی پلیاورتان.
- طراحی شعاعی حجمها حول محور مرکزی برای بهینهسازی دید محیطی.
از صدفهای دریایی تا سینمای وودی آلن
ایده این معماری عجیب از تجربههای نظامی هرتلینگ نشأت میگرفت. او در دوران خدمت در نیروی دریایی آمریکا، مجذوب صدفهای چسبیده به بدنه کشتیها یا همان «بارناکل» شد و فرم این موجودات دریایی را به عنوان منبع الهام برای طراحی خانه برنتون به کار گرفت. هرچند الهامبخش او صدفها بودند، اما خروجی نهایی برای تماشاگران بیشتر شبیه به ابر، قارچ یا سفینههای فضایی بود.
همین ظاهر آیندهنگرانه باعث شد وودی آلن در سال ۱۹۷۳ از این ساختمان در فیلم کمدی و علمی-تخیلی «Sleeper» استفاده کند؛ فیلمی که داستانش در آیندهای دور روایت میشود و خانه برنتون در آن، نمادی از فضای مدرن و پیشرفته است.