آیا ایران در توافق اسلام آباد، لبنان را فراموش کرد؟

تفاهم‌نامه اسلام‌آباد، اگرچه در بند نخست خود و حتی پیش از ورود به مباحثی از جمله رفع محاصره، لغو تحریم‌ها و پرداخت غرامت به ایران پرداخته بود، بر پایان جنگ در لبنان نیز پافشاری می‌کرد. با این حال، برخی تندروها در داخل کشور، مدعی بودند که در این تفاهم، ایران نسبت به لبنان کم‌کاری کرده است و حتی تیم دیپلماسی کشورمان را متهم می‌کردند که در شرایط تداوم جنگ در لبنان، همچنان در حال مذاکره با آمریکاست. ایران هم پیش از تفاهم و هم پس از آن، بارها به دلیل تداوم جنایات اسرائیل در لبنان، از پای میز مذاکره بلند شده و تاکید کرده بود تا زمان توقف حملات در لبنان، انجام مذاکره را نمی‌پذیرد. به عنوان مثال، در آخرین لحظات نزدیک به حصول تفاهم، ایران در واکنش به حملات موشکی اسرائیل به ضاحیه، اعلام کرد قصد پاسخ موشکی به اسرائیل را دارد و همین باعث توقف حملات در این منطقه شد. چند روز پس از امضای تفاهم‌اسلام‌آباد، قالیباف در بیستمین اجلاس کنفرانس اتحادیه مجالس کشورهای عضو سازمان همکاری اسلامی، تاکید کرد که پایان جنگ در لبنان به اندازه توقف جنگ علیه ایران برای کشورمان اهمیت دارد. در نهایت، پس از تاکیدات فراوان ایران بر لزوم خاتمه جنگ در لبنان، ترامپ از نتانیاهو خواست برای کمک به تضمین موفقیت مذاکرات با ایران، حملات به لبنان را کاهش دهد. این اقدام منجر به برقراری یک آرامش نسبی در لبنان و بازگشت آوارگان جنوب این کشور به منازل خود شد. برای بررسی اینکه آیا ایران واقعا در توافق اسلام‌آباد، چه چیزی را در مورد لبنان به دست آورده است، باید این تفاهم را با متنی که آمریکا در ابتدا پیشنهاد داده بود و می‌خواست به ایران تحمیل کند، مقایسه کنیم. در پیشنهادی که ۱۵ ماده داشت، آمریکا تاکید کرده بود «ایران از گروه‌های نیابتی فاصله گرفته و از تسلیح و تأمین مالی آن‌ها خودداری کند».