صاحبخبر - بیماریهای خودایمنی میتوانند بیسروصدا به سلامت قلب آسیب برسانند. این خطر معمولاً بهتدریج ایجاد میشود و حتی در افرادی که عوامل خطر رایج بیماریهای قلبی را ندارند، ممکن است زودتر از انتظار بروز کند.
بیماریهای خودایمنی اغلب با علائمی مانند درد مفاصل، بثورات پوستی یا خستگی مزمن شناخته میشوند، اما پزشکان تأکید دارند که این بیماریها محدود به یک عضو نیستند و میتوانند کل بدن، از جمله قلب و رگهای خونی را درگیر کنند.
بنیاد قلب بریتانیا (British Heart Foundation) بیماریهایی مانند آرتریت روماتوئید، لوپوس و پسوریازیس را در دسته بیماریهای سیستمیک قرار میدهد که بخشهای مختلف بدن را تحت تأثیر قرار میدهند. مطالعات نشان میدهند افراد مبتلا به برخی بیماریهای خودایمنی، نسبت به دیگران بیشتر در معرض بیماریهای قلبیعروقی قرار دارند و این مشکلات ممکن است در سنین پایینتر ظاهر شوند. شناخت این ارتباط برای تشخیص زودهنگام و پایش منظم جهت جلوگیری از عوارض جدی اهمیت دارد.
مکانیسم آسیب خودایمنی به قلب
دکتر توشار تایال، متخصص داخلی، التهاب مزمن را عامل اصلی ارتباط بین بیماریهای خودایمنی و بیماریهای قلبی معرفی میکند. التهاب ناشی از بیماریهای خودایمنی، برخلاف تصور رایج، تنها به مفاصل یا پوست محدود نمیشود، بلکه از طریق جریان خون در سراسر بدن پخش شده و به تدریج به دیواره رگها آسیب میرساند. این آسیب ممکن است سالها بدون علامت باقی بماند.
به همین دلیل، بررسی سلامت قلب به یکی از بخشهای مهم مراقبت از بیماران مبتلا به بیماریهای خودایمنی تبدیل شده است.
نقش التهاب مزمن در تخریب عروق
در حالت طبیعی، سیستم ایمنی تنها هنگام مقابله با عفونت یا ترمیم آسیبها فعال میشود. اما در بیماریهای خودایمنی، این سیستم تقریباً همیشه فعال است. دکتر تایال توضیح میدهد که در این شرایط، مواد التهابی مانند...