چرا فاصله دانش و تولید صنعتی خودرو کم نمی‌شود؟

صنعت خودرو در جهان طی سال‌های اخیر وارد مرحله‌ای جدید شده است؛ مرحله‌ای که در آن خودرو دیگر صرفاً یک محصول مکانیکی محسوب نمی‌شود و فناوری‌هایی مانند پیشرانه‌های برقی، باتری، الکترونیک قدرت، هوش مصنوعی، نرم‌افزار، سامانه‌های کمک‌راننده، خودرو‌های متصل و فناوری‌های خودران، سهم فزاینده‌ای در ارزش‌آفرینی این صنعت دارند. در چنین شرایطی، یکی از پرسش‌های اساسی درباره آینده صنعت خودرو ایران، میزان آمادگی کشور برای حرکت به سمت این فناوری‌ها و نقش دانشگاه‌ها در تأمین نیاز‌های فناورانه این صنعت است. امیرحسین کاکایی، استاد دانشگاه علم‌وصنعت، در گفت‌و‌گو با خبرنگار اقتصادی آنا با تأکید بر اینکه باید میان دانش علمی، فناوری و توان تولید صنعتی تفاوت قائل شد، اظهار کرد: اگر منظور از آمادگی، ظرفیت علمی کشور باشد، ایران از توان قابل توجهی برخوردار است و در دانشگاه‌های مختلف روی حوزه‌هایی مانند باتری، مواد پیشرفته، الکترونیک و فناوری‌های مرتبط با خودرو‌های برقی پژوهش‌های گسترده‌ای انجام می‌شود. وی افزود: برای نمونه، دانشجویان دوره دکتری در حوزه باتری، فرسودگی باتری و لایه‌نشانی باتری در دما‌های زیر صفر فعالیت پژوهشی دارند و در نقاط مختلف کشور نیز تحقیقات متعددی درباره انواع باتری در حال انجام است؛ بنابراین از نظر علمی، ظرفیت قابل توجهی در کشور وجود دارد. فاصله میان دانش و تولید صنعتی کاکایی با بیان اینکه مسئله اصلی از مرحله تولید دانش به بعد آغاز می‌شود، ادامه داد: داشتن دانش علمی به معنای در اختیار داشتن فناوری صنعتی نیست. برای مثال، کشور دانش تولید فولاد‌های پیشرفته را دارد، اما تولید صنعتی این محصولات به تجهیزات، ماشین‌سازی، سرمایه‌گذاری و زیرساخت‌های مناسب نیاز دارد. استاد دانشگاه علم‌وصنعت تصریح کرد: در حوزه خودرو نیز وضعیت مشابهی وجود دارد. ممکن است دانش طراحی یک موتور، باتری یا سیستم الکترونیکی در کشور وجود داشته باشد، اما برای تبدیل آن دانش به محصولی که با تیراژ بالا، کیفیت مناسب و قیمت رقابتی تولید شود، مجموعه‌ای از عوامل باید در کنار یکدیگر قرار گیرند.