تنوع در مسیرهای گلزنی و فشار هجومی
تارتار برای این مسابقه تیمی با ذهنیت برنده طراحی کرده بود. پرسپولیس تنها به یک فرمول اکتفا نکرد و از مسیرهای مختلفی برای تخریب خط دفاعی استقلال استفاده کرد. نفوذهای مهدی تیکدری، جابهجاییهای عرضی بیفوما و حرکات ترکیبی محمدمهدی محبی و مجید عیدی، ابعاد حمله را گستردهتر کرد.
در کنار اینها، حضور خدابندهلو و پورعلی در فاز تهاجمی و تلاش آنها برای شوتزنی از پشت محوطه جریمه، نشان میداد که قرمزپوشان برای رسیدن به دروازه حریف، پلنهای جایگزینی را در اختیار دارند. در برخی مقاطع، تارتار با استفاده از پاسهای بلند و تغییر سریع منطقه بازی، سعی کرد هافبکهای استقلال را از جریان مسابقه خارج کند تا فضاهای جدیدی برای نفوذ ایجاد شود.
تضاد عملکردها: سرعت علیپور در برابر مکث سرگیف
در حالی که علی علیپور با استارتهای انفجاری خود پشت خط دفاعی استقلال، مدافعان حریف را وادار به عقبنشینی کرد و یکی از خطرناکترین نقاط تهاجمی پرسپولیس بود، عملکرد ایگور سرگیف نقطه ضعف این تیم به شمار میرفت. سرگیف در چندین موقعیت با تصمیمگیری کند و مکثهای غیرضروری، سرعت انتقال توپ را کاهش داد و ضربآهنگ حملات را مختل کرد.
تغییرات تهاجمی برای شکستن قفل بازی
تارتار در مدیریت نیمکت نیز جسورانه عمل کرد. تعویضهای او کاملا در راستای افزایش قدرت آتش تیم بود. ورود بازیکنان زیر با هدف پیدا کردن راهی برای گلزنی صورت گرفت:
- محمد عمری
- شهرآبادی
- یاسین سلمانی
- اوستون اورونوف
این تغییرات نشان داد که کادر فنی پرسپولیس تا لحظه آخر بر کسب پیروزی متمرکز بود و از تنوع تاکتیکی مناسبی برای تغییر وضعیت بازی بهره میبرد.
ستارههای میدان
در مجموعیت بازی، سه بازیکن پرسپولیس بیشترین تاثیر را بر جریان مسابقه داشتند و را میتوان آنها را بهترینهای این دیدار دانست:
- محمدمهدی محبی
- مهدی تیکدری
- پیام نیازمند