تاریخ ۱۱ شهریور سال ۱۳۷۹ برای فوتبال ایران با طعم تلخی ثبت شد. در حالی که ملیپوشان از اواخر بهار همان سال آماده میشدند تا در جام ملتهای ۲۰۰۰ لبنان خوش بدرخشند، تقابل با اتریش در ورزشگاه ارنست هاپل وین، تمام خوشبینیها را به باد داد. نتیجه این دیدار، شکست سنگین ۵ بر ۱ ایران بود؛ نتیجهای که حتی بدبینترین منتقدان جلال طالبی هم احتمال وقوعش را نمیدادند.
تکگل مجیدی و تناقضهای بازی
در آن مسابقه، فرهاد مجیدی تنها کسی بود که توانست شادی به اردوگاه ایران بیاورد. نکته جالب این بود که مجیدی تا چند ماه پیش از آن دیدار، پیراهن راپیدوین را به تن میکرد و حالا در برابر همتیمیهای سابقش گل میزد. اما این تکگل، در برابر طوفان حملات اتریشیها گم شد و فاصله فاحش سطح فنی دو تیم در آن روز را به رخ کشید.
جنجال دعوت از کاپیتانهای اسبق
پیش از این دیدار و در طول روند آمادهسازی، فشار شدیدی روی جلال طالبی بود. رسانهها و تحلیلگران معتقد بودند خط دفاعی و دروازه تیم ملی انسجام لازم را ندارد. محور اصلی این انتقادات، عدم دعوت از دو چهره تاثیرگذار فوتبال ایران بود:
- احمدرضا عابدزاده:دروازهبان باتجربه که بسیاری او را برای ایجاد امنیت در دروازه ضروری میدیدند.
- جواد زرینچه:مدافعی که حضورش میتوانست نظم دفاعی تیم را بازیابی کند.
طالبی با وجود این فشارها و استدلالهای منطقی منتقدان، تصمیم گرفت بدون این دو کاپیتان اسبق استقلال و پرسپولیس راهی مسابقات شود. این لجاجت یا اعتماد به بازیکنان جدید، در نهایت به قیمت فروپاشی دفاعی در وین تمام شد.
از وین تا حذف زودهنگام در لبنان
شکست ۵ بر ۱ مقابل اتریش تنها یک بازی دوستانه نبود، بلکه زنگ خطری بود که نادیده گرفته شد. تیم ملی با همین ضعفهای دفاعی و عدم حضور مهرههای کلیدی به جام ملتهای ۲۰۰۰ لبنان رفت. نتیجه این روند نزولی، حذف تلخ ایران در مرحله یکچهارم نهایی بود. ملیپوشان پس از شکست برابر کره جنوبی، به خانه بازگشتند و یکی از دورههای ناکام تاریخ فوتبال ایران را پشت سر گذاشتند.