بسیاری از افراد کاهش شنوایی را به دلیل جرم گوش یا عوامل ساده میپندارند، اما «سکته گوش» یا کمشنوایی ناگهانی حسی-عصبی، وضعیتی است که فرد بهطور ناگهانی و در بازه زمانی کوتاهی، معمولاً کمتر از ۱۲ ساعت یا حتی بلافاصله پس از بیداری از خواب، دچار افت شنوایی میشود. این عارضه که اغلب بهصورت یکطرفه رخ میدهد، نیازمند تشخیص سریع است تا از تخریب دائمی اعصاب شنوایی جلوگیری شود.
علائم هشداردهنده و نشانههای همراه
کاهش شنوایی لزوماً تنها نشانه نیست. در بسیاری از موارد، بیمار علائم دیگری را هم تجربه میکند که باید بهعنوان زنگ خطر جدی گرفته شوند. این علائم شامل موارد زیر است:
- وزوز گوش یا شنیدن صدای زنگ در گوش
- احساس پری، گرفتگی یا فشار در داخل گوش
- سرگیجه و اختلال در تعادل بدن
شدت این کاهش شنوایی در برخی افراد نوسان دارد، اما همین نوسان نباید باعث شود بیمار در مراجعه به پزشک تأخیر کند.
ریشههای بروز سکته گوش؛ از ویروسها تا تومورها
اکرم رحمانیپور، متخصص گوش، حلق و بینی و عضو هیئت علمی دانشگاه، تأکید میکند که در بیش از نیمی از موارد، علت دقیق سکته گوش مشخص نمیشود. با این حال، تئوریهای پزشکی و شواهد بالینی به عوامل زیر اشاره دارند:
عوامل عفونی و ویروسی
عفونتهای ویروسی مانند هرپس سیمپلکس، اوریون، مننژیت و همچنین بیماریهای عفونی چون سیفلیس و بیماری لایم میتوانند سیستم شنوایی را هدف قرار دهند.
اختلالات عروقی و سیستمیک
انسداد عروق کوچک تأمینکننده خون در گوش داخلی یا حملات سیستم ایمنی (بیماریهای خودایمنی) از دلایل اصلی بروز این وضعیت هستند. علاوه بر این، ضربه به سر و تغییرات شدید فشار محیطی (مانند غواصی) نیز میتوانند باعث این عارضه شوند.
سایر عوامل خطر
مصرف برخی داروهای سمی برای گوش و در موارد نادرتر، تومورهای عصب شنوایی یا علائم اولیه بیماری اماس (MS) ممکن است خود را بهصورت کمشنوایی ناگهانی نشان دهند.
پروتکل درمانی و اهمیت زمان
درمان استاندارد این بیماری بر پایه کاهش التهاب استوار است. پزشکان برای ترمیم گوش داخلی و بازگرداندن شنوایی، از کورتیکواستروئیدها (کورتون) استفاده میکنند. این درمان بسته به تشخیص پزشک، بهصورت خوراکی یا از طریق تزریق مستقیم به داخل گوش میانی انجام میشود. کلید موفقیت در این درمان، سرعت عمل است؛ زیرا هرچه التهاب زودتر مهار شود، احتمال بازگشت شنوایی به حالت عادی بیشتر است.