برتری عددی در برابر پیشگامان تکنولوژی
در رقابت تنگاتنگ میان ایالات متحده و چین برای تسلط بر آسمان، بحث بر سر برتری جنگندههای پنهانکار همواره داغ است. نیروی هوایی آمریکا با بهرهگیری از F-22 رپتور و F-35 لایتنینگ 2، مزایای تکنولوژیکی خاصی در اختیار دارد، اما چین با جنگنده J-20 یا همان «اژدهای قدرتمند»، مسیر متفاوتی را برگزیده است. پکن اکنون از نیروی انسانی و صنعتی عظیم خود برای تولید انبوه این جنگنده استفاده میکند تا شکاف فنی را با تعداد بیشتر پر کند.
اندیشکده بریتانیایی RUSI (انستیتوی سلطنتی خدمات متحد) پیشبینی میکند که نرخ تولید J-20 تا اواخر سال 2025 میلادی به حدود 120 فروند در سال برسد. طبق این تحلیلها، حداقل 300 فروند از این جنگندهها در 13 هنگ نیروی هوایی ارتش آزادیبخش خلق (PLAAF) عملیاتی خواهند بود. احتمال دارد این آمار حتی بیشتر باشد، زیرا تعداد قابل توجهی از هواپیماهای تولیدشده هنوز در صف تحویل به یگانهای رزمی قرار دارند.
جایگاه زمانی توسعه «اژدهای قدرتمند»
جنگنده J-20 که در سازمان ناتو با نام «فاگین» (Fagin) شناخته میشود، طی یک دهه گذشته مسیر توسعه سریعی را طی کرد تا چین را رسماً وارد عصر جنگندههای پنهانکار کند. نقاط عطف این مسیر به شرح زیر است:
- 21 دی ماه 1389 (11 ژانویه 2011):نخستین نمونه اولیه با شماره دم «2001» برای اولین بار به پرواز درآمد.
- آذر ماه 1394 (دسامبر 2015):آغاز مرحله تولید اولیه با نرخ پایین (LRIP).
- 18 اسفند ماه 1395 (9 مارس 2017):ورود رسمی جنگنده J-20 به خدمت در نیروی هوایی چین.
- مهر ماه 1396 (اکتبر 2017):آغاز تولید انبوه پس از نهایی شدن طراحی بدنه و سیستمها.
این سرعت در تولید و استقرار، به پکن اجازه میدهد تا با وجود برتریهای فنی رقبای آمریکایی، جایگاه ویژهای در رقابتهای نظامی فعلی پیدا کند و فشار استراتژیک را بر ایالات متحده افزایش دهد.