ایزولاسیون مطلق در آبهای آزاد
وزارت دفاع و سازمان زندانهای کلمبیا در حال بررسی پروژهای هستند که هدفش تبدیل اقیانوس به دیواری نفوذناپذیر است. بسیاری از رهبران کارتلهای مواد مخدر در کلمبیا، با وجود حضور در سلول، همچنان هدایت شبکههای قاچاق و عملیات ترور را در دست دارند. دولت با انتقال این مجرمان به شناورهای محافظتشده در آبهای آزاد، میخواهد دسترسی آنها به عوامل بیرونی را مسدود و احتمال فرار را به حداقل برساند.
سوابق تاریخی و چالشهای حقوقی
این رویکرد برای کلمبیا تازگی ندارد. سال 2007، آلوارو اوریبه از سیستمی مشابه برای نگهداری سلاطین مواد مخدر استفاده کرد؛ افرادی که در انتظار استرداد به ایالات متحده بودند. اما این مدل سختگیرانه، همواره با اعتراض سازمانهای مدافع حقوق بشر روبرو شده است. منتقدان بر این باورند که ایزولاسیون شدید در محیطهای شناور، با موارد زیر در تضاد است:
- ناقض حقوق بنیادین و تضمینهای فردی زندانیان.
- ایجاد شرایطی که استانداردهای انسانی در حبس را زیر سوال میبرد.
بازگشت به مدل آلکاتراز در آمریکا
تمایل به استفاده از زندانهای دور از ساحل تنها به کلمبیا محدود نمیشود. در ایالات متحده، دولت ترامپ برای بازسازی و بازگشایی زندان تاریخی «آلکاتراز» درخواست بودجهای 152 میلیون دلاری ارائه کرده است. این درخواست نشان میدهد سیاستهای امنیتی در برخی کشورهای بزرگ دوباره به سمت مدلهای جداسازی فیزیکی مطلق حرکت میکند تا مجرمان خطرناک را به کلی از دسترس جامعه و شبکههای پشتیبانشان دور کنند.
