به گزارش رکنا، شهابسنگی با قطری حدود ۱۰ تا ۱۵ کیلومتر با سرعتی سرسامآور به منطقهای برخورد کرد که امروز آن را شبهجزیره یوکاتان مکزیک میشناسیم. حاصل این برخورد، دهانهای غولپیکر به قطر حدود ۱۸۰ کیلومتر بود؛ دهانهای که امروزه بیشتر آن زیر حدود ۱ تا ۱.۵ کیلومتر رسوبات مدفون شده و از سطح زمین قابل مشاهده نیست.
حدود ۶۶ میلیون سال پیش، جرمی آسمانی با قطری نزدیک به ۱۰ تا ۱۵ کیلومتر با سرعتی چندین برابر سرعت گلوله به زمین برخورد کرد. محل این برخورد، منطقهای بود که امروز آن را شبهجزیره یوکاتان در مکزیک میشناسیم.
انرژی آزادشده از این برخورد چنان عظیم بود که دهانهای با قطر تقریبی ۱۸۰ کیلومتر ایجاد کرد؛ ساختاری که امروزه به نام دهانه چیکشلوب (Chicxulub crater) شناخته میشود. این دهانه بیشتر زیر لایهای از رسوبات به ضخامت حدود ۱ تا ۱.۵ کیلومتر پنهان شده و از سطح زمین دیده نمیشود.
برخورد چیکشلوب تنها یک انفجار محلی نبود؛ موج شوک، گرمای شدید، پرتاب حجم عظیمی از گردوغبار و گازها به جو و تغییرات شدید اقلیمی را به دنبال داشت. بسیاری از دانشمندان این رویداد را عامل اصلی انقراض بزرگ پایان دوره کرتاسه میدانند؛ رویدادی که باعث از بین رفتن حدود سهچهارم گونههای زمین، از جمله بیشتر دایناسورهای غیرپرنده، شد.
اما همین فاجعه، مسیر تکامل زندگی را نیز تغییر داد. با حذف بسیاری از گونههای بزرگ، فرصت برای گروههای دیگری مانند پستانداران فراهم شد تا گسترش پیدا کنند؛ مسیری که میلیونها سال بعد به ظهور انسان انجامید.
پایان خبر / رکنا / کدخبر 1233807