صاحبخبر - گروه سلامت: در جهانی که انسان بیش از هر زمان دیگری به کالا، سرگرمی، غذا، سفر، شبکههای اجتماعی، پورنوگرافی، قمار آنلاین و هوش مصنوعی دسترسی دارد، انتظار میرود احساس رضایت و شادی به اوج خود رسیده باشد. اما واقعیت دقیقاً برعکس است؛ میلیونها نفر از «ملال مزمن» رنج میبرند.
این همان پارادوکسی است که میشل مندلسون و چارلی تایسون، در مقالهای تحلیلی در روزنامه گاردین، از آن با عنوان «عصر انحطاطِ بدون لذت» یاد میکنند. عصری که در آن همه چیز برای لذت بردن مهیاست، اما خود لذت در حال ناپدید شدن است.
انحطاط مدرن: بهینهسازی مداوم انسان
در طول تاریخ، مفهوم «انحطاط» معمولاً با تجمل، افراط و خوشگذرانی گره خورده بود. از امپراتوران روم گرفته تا اشراف اروپای قرن نوزدهم، انحطاط به معنای غرق شدن در زیبایی، هنر، غذا، موسیقی و لذتهای حسی بود. اما نویسندگان معتقدند نسخه امروزی انحطاط، کاملاً متفاوت است. امروز نیز انسان در محاصره تجمل، مصرف و فناوری قرار دارد، اما این جهان دیگر برای لذت آفریده نشده؛ بلکه به کارخانهای برای «بهینهسازی مداوم انسان» تبدیل شده است. جایی که خوردن، خوابیدن، ورزش کردن، زیبایی، رابطه جنسی و حتی احساسات نیز باید اندازهگیری، کنترل و ارتقا پیدا کنند.
فرهنگ امروز: ساختن نسخهای بهتر از خود
به باور نویسندگان، فرهنگ امروز انسان را وادار میکند دائماً نسخه بهتری از خودش بسازد. داروهای کاهش وزن مانند اوزمپیک، ویگووی و مونجارو، اشتها را به مسئلهای تبدیل کردهاند که باید مهار شود. رواج پدیدههایی مانند Looksmaxxing نیز بدن انسان را به پروژهای دائمی برای اصلاح و افزایش «ارزش در بازار جذابیت» تبدیل کرده است. جریانی که با اندازهگیری نسبتهای صورت، جراحیهای زیبایی و استانداردهای سختگیرانه، زیبایی را از تجربهای شخصی به فرمولی ریاضی بدل میکند. در این جهان، حتی لذت جنسی نیز دیگر تجربهای طبیعی نیست؛ بلکه شاخصی برای بهبود عملکرد، افزایش بهرهوری و ارتقای سلامت محسوب میشود.