محققان بر این باورند که پیادهروی فرآیندی بسیار پیچیده است که نیازمند هماهنگی دقیق میان مغز، سیستم عصبی و عضلات است. حفظ سرعت ثابت هنگام راه رفتن مستلزم آن است که مغز به طور همزمان عملکردهای تعادل، بینایی، برنامه‌ریزی حرکت، قدرت عضلانی و بازخوردهای حسی را مدیریت کند.
نقش سرعت راه رفتن در پیش‌بینی سلامت مغز
یک مطالعه جدید که بر روی بزرگسالان در دهه ۸۰ زندگی تمرکز داشت، ارتباط مستقیمی میان سرعت پیادهروی و سلامت عملکرد شناختی یافته است. یافته‌های این تحقیق نشان میدهد:
- افراد مسنی که سرعت پیادهروی طبیعی و نسبتاً بالایی دارند، سلامت مغز بهتری را نشان می‌دهند.
- میزان ابتلا به زوال شناختی در افرادی که سریعتر راه می‌روند، تقریباً ۵۰ درصد کمتر از همسالانی است که سرعت راه رفتن آن‌ها کندتر است.
- تغییر در الگوی راه رفتن میتواند اولین نشانه‌های شروع زوال سلامت عصبی باشد.
اهمیت انعطاف‌پذیری عصبی و ذخیره شناختی
ورزش و فعالیت‌های ذهنی با بهبود انعطاف‌پذیری عصبی (Neuroplasticity) از سلامت مغز در دوران پیری حمایت می‌کنند. انعطاف‌پذیری عصبی به توانایی مغز برای تغییر، سازگاری و ایجاد ارتباطات عصبی جدید در پاسخ به یادگیری یا تغییرات محیطی گفته می‌شود.
با به چالش کشیدن فعال ذهن، افراد می‌توانند «ذخیره شناختی» خود را تقویت کنند. ذخیره شناختی توانایی حفظ مهارت‌های تفکر و حافظه در مواجهه با تغییرات مرتبط با سن است که نقش محافظتی مهمی در کاهش خطر زوال شناختی ایفا می‌کند.