بر اساس یافته‌های یک پژوهش گسترده، مصرف داروهای گروه گیرنده جی‌اِل‌پی- وان (GLP-1) مانند اوزمپیک (Ozempic) و مونجارو (Mounjaro) در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲، با افزایش نسبی خطر ریزش مو همراه است. اگرچه محققان تأکید دارند که این داروها به‌طور قطعی عامل ریزش مو نیستند، اما این مطالعه قوی‌ترین شواهد موجود را تا به امروز برای بررسی این عارضه جانبی فراهم کرده است.
جزئیات مطالعه و روش تحقیق
پژوهشگران در این مطالعه از داده‌های پرونده الکترونیک سامانه سلامت دانشگاه پنسیلوانیا استفاده کردند. این تحقیق شامل بررسی داده‌های بیش از ۲۷ هزار بزرگسال مبتلا به دیابت نوع ۲ بود که درمان خود را در بازه زمانی ژانویه ۲۰۱۹ تا سپتامبر ۲۰۲۴ میلادی آغاز کرده بودند.
در این پژوهش، سه گروه از داروهای دیابت با یکدیگر مقایسه شدند:
- گیرنده‌های جی‌اِل‌پی- وان (GLP-1): مانند اوزمپیک و مونجارو.
- مهارکننده‌های اس‌جی‌اِل‌تی- تو (SGLT-2): داروهایی که قند خون را از طریق کلیه کاهش می‌دهند.
- مهارکننده‌های دی‌پی‌پی- فور (DPP-4): داروهایی که ترشح انسولین را افزایش می‌دهند.
مقایسه میزان خطر ریزش مو
پس از تعدیل عوامل مختلف از جمله سن، جنسیت، شاخص توده بدنی (BMI) و سایر بیماری‌های زمینه‌ای، نتایج نشان داد که مصرف‌کنندگان داروهای GLP-1 در مقایسه با گروه‌های دیگر، با ریسک بالاتری روبرو هستند:
- در مقایسه با مهارکننده‌های SGLT-2: خطر ریزش مو ۳۷ درصد بیشتر بود.
- در مقایسه با مهارکننده‌های DPP-4: خطر ریزش مو ۶۸ درصد بیشتر گزارش شد.
از نظر آماری، میزان بروز ریزش مو در مصرف‌کنندگان داروهای GLP-1 حدود ۷ مورد در هر هزار نفر در سال بود؛ در حالی که این میزان در گروه SGLT-2 حدود ۵ مورد و در گروه DPP-4 حدود ۴ مورد در هر هزار نفر ثبت شده است. با وجود اینکه ریسک مطلق (Absolute Risk) پایین است، اما افزایش ریسک نسبی در مقایسه با سایر گروه‌ها قابل توجه است.
علت احتمالی عارضه جانبی
محققان هنوز از مکانیسم دقیق این ارتباط اطمینان ندارند، اما فرضیاتی در مورد نقش کاهش وزن سریع در بروز این عارضه مطرح شده است.