برنامه‌ریزی مالی و بازنگری در رویه‌های اجرایی
این نشست با دستور کاری جامع آغاز شده است. نمایندگان در وهله اول باید پیش‌نویس گزارشهای مربوط به نشست‌های شصت‌ودوم تا شصت‌وچهارم را بررسی و تصویب کنند. بخش مهمی از مذاکرات به مدیریت مالی اختصاص دارد؛ به‌طوری که بودجه سالهای ۲۰۲۶، ۲۰۲۷، ۲۰۲۸ و ۲۰۲۹ و همچنین حسابرسی صورت‌های مالی سال ۲۰۲۵ در اولویت قرار گرفته است.
تغییر در ساختار و پذیرش ناظران
اعضای IPCC علاوه بر مسائل مالی، روی بازنگری در اصول و رویه‌های اجرایی این پنل تمرکز کردهاند. پذیرش سازمان‌های ناظر جدید نیز از دیگر محورهای این گفتگوهاست تا شبکه همکاری‌های علمی در سطح جهانی گسترده‌تر شود.
گام‌های علمی: گزارش AR7 و ورود هوش مصنوعی
یکی از کلیدی‌ترین بخش‌های این اجلاس، ترسیم مسیر برای هفتمین گزارش ارزیابی (AR7) است. این گزارش قرار است جامع‌ترین تحلیل‌های علمی درباره وضعیت اقلیم زمین را ارائه دهد. نکته جالب توجه در این دوره، بررسی نقش هوش مصنوعی در فرآیندهای IPCC است؛ ابزاری که می‌تواند تحلیل داده‌های پیچیده اقلیمی را سریع‌تر و دقیق‌تر کند.
در کنار این مباحث، گزارشهای عملکردی متعددی ارائه می‌شود که شامل موارد زیر است:
- ارائه گزارشهای عملکرد توسط رئیس، نواب رئیس و دبیرخانه IPCC
- بررسی خروجی‌های گروه‌های کاری یک، دو و سه
- تحلیل فهرست‌های ملی گازهای گلخانه‌ای توسط کارگروه مربوطه
- بررسی عملکرد کمیته انتشارات و سایر تیم‌های عملیاتی
هماهنگی‌های بین‌المللی و افق‌های پیش‌رو
ارتباط با کنوانسیون تغییر اقلیم (UNFCCC) و سایر نهادهای بین‌المللی، محور دیگر این نشست است. نمایندگان در پایان این جلسات، مکان و زمان برگزاری شصت‌وششمین نشست را نیز نهایی خواهند کرد تا تداوم ارزیابی‌های علمی تغییر اقلیم حفظ شود.
این نشست برای ایران چه معنایی دارد؟
ایران به دلیل موقعیت جغرافیایی و تجربه بحران‌های آبی و خشکسالی، یکی از کشورهای حساس به تغییرات اقلیمی است. خروجی‌های نشست IPCC، به‌ویژه گزارشهای ارزیابی (مانند AR7)، مبنای علمی برای تدوین سیاست‌های محیط‌زیستی و برنامه‌های انطباق در سطح جهانی و ملی قرار می‌گیرند.
هرگونه تغییر در رویه‌های ارزیابی علمی یا ورود ابزارهایی مثل هوش مصنوعی در تحلیلها، می‌تواند دقت پیشبینیهای اقلیمی را برای مناطق خشک و نیمه‌خشک افزایش دهد و در نهایت به مدیریت بهینه منابع طبیعی کمک کند.