نفت و گاز، تنها یک منبع درآمدی نیست، بلکه سرمایه امروز و ذخیره نسل‌های آینده ایران است. همین حساسیت باعث می‌شود نظارت بر این ثروت ملی، سنگین‌ترین مسئولیت ممکن برای هر مقام نظارتی باشد. مردم حق دارند بدانند کسانی که صندلی نظارت بر این صنعت راهبردی را اشغال کرده‌اند، در طول دوران حضورشان دقیقاً چه کرده‌اند و چگونه از منافع ملی پاسداری کرده‌اند.
پاسخگویی متولیان بازرسی کل نفت و گاز
در ساختار نظارتی سازمان بازرسی کل کشور، نام سه شخص به طور مشخص در کانون توجه قرار دارد: علی مویدی خرم‌آبادی (بازرس کل سابق نفت و گاز)، یوسف سبحانی (بازرس کل کنونی نفت و گاز) و مسعود قاسمی (معاون نفت و گاز). این سه مقام با توجه به جایگاهشان، موظف‌اند کارنامه عملکردی خود را به طور شفاف ارائه دهند.
شکاف میان حساسیت صنعت و شاخص‌های عملکردی
نکته تأمل‌برانگیز اینجاست که بر خلاف اهمیت حیاتی صنعت نفت و گاز، شنیده‌ها حاکی از آن است که گروه نفت و گاز در سازمان بازرسی کل کشور، همواره در پایین‌ترین سطح امتیاز عملکردی نسبت به سایر گروه‌های این سازمان قرار داشته است. این تضاد میان «حساسیت موضوع» و «سطح عملکرد»، جای سؤال دارد؛ چرا گروهی که باید در صدر شاخص‌های نظارتی باشد، در انتهای جدول قرار گرفته است؟
پرسش‌هایی که پاسخ می‌خواهند
برای ارزیابی واقعی میزان صیانت از سرمایه‌های ملی، پاسخ به سوالات زیر ضروری است:
- در سالهای اخیر، چه تعداد پرونده‌های کلان و استراتژیک در حوزه نفت و گاز مورد بررسی قرار گرفته است؟
- میزان حقوق عمومی و منابع ملی که از طریق پیگیری‌های نظارتی بازیابی یا حفظ شده، دقیقاً چقدر است؟
- برای اصلاح رویه‌های نادرست و پیشگیری از تضییع منابع در قراردادهای اقتصادی، چه گام‌های عملی برداشته شده است؟
- چه اقداماتی در راستای ارتقای سلامت فعالیت‌های اقتصادی در این صنعت صورت گرفته است؟
هرچند بخشی از فعالیت‌های نظارتی ماهیت محرمانه دارد، اما ارائه گزارشی کلی و مستند از نتایج عملکرد، تنها راه تقویت اعتماد عمومی است. همان‌طور که مدیران اجرایی در برابر عملکردشان پاسخگو هستند، مسئولان نظارت نیز باید کارنامه خود را در معرض ارزیابی افکار عمومی قرار دهند تا مشخص شود آیا واقعاً از ثروت ملی صیانت شده یا خیر.