پاورقی اتاق 7 / داستان اتاق درمان یک روانشناس / قسمت دهم: آخرین حرفی که گفته نشد

به گزارش گروه روانشناسی رکنا، سارا پس از ترک خانه مادرش احساس کرد درونی‌اش تغییر کرده است. تا چند هفته پیش، او معتقد بود دردش ناشی از یک اتفاق قدیمی است؛ یک جمله، یک خاطره. اما اکنون متوجه شده که برخی زخم‌ها فقط از آنچه رخ داده شکل نمی‌گیرند، بلکه از چیزهایی ساخته می‌شوند که هرگز نیفتاده‌اند. این زخم‌ها از حرف‌های نگفته، آغوش‌های ندادن و فرصت‌هایی که فکر می‌کرد همیشه وجود دارند، پدید می‌آیند. در مسیر بازگشت، جمله مادرش بارها در ذهن او تکرار می‌شد: «درباره آخرین روزی که قبل از رفتنت تو را دید... چیزی هست که هیچ وقت به تو نگفتم.» این دو کلمه، کافی بود تا او متوجه عمق راز شود. زیرا آدم‌ها همیشه فکر می‌کنند آخرین دیدار را به یاد خواهند داشت. اما معمولاً نمی‌دانند که آخرین بودن، خودش یک نوع دیدار است. سارا شب را در تلاش برای خوابیدن گذراند و خاطرات سال‌های آخر زندگی پدرش را مرور می‌کرد. او همیشه رابطه خود با پدر را همان چیزی می‌دانست که از کودکی به یاد دارد، اما حالا تصاویر دیگری نیز برگشته بود: پدری که برایش میوه پوست می‌گرفت، پدری که وقتی امتحان داشت، بیشتر از خودش نگران بود و پدری که بلد نبود حرف بزند، اما همیشه حضور داشت. این لحظات محبت‌آمیز در مقابل یک لحظه دردناک، به نظر بسیار کوچک می‌آمدند. صبح روز بعد سارا به مادرش زنگ زد و پرسید: «مامان. درباره آخرین روز...؟» مادر سکوت کرد. سارا با کنجکاوی پرسید: «مطمئنی؟». عصر همان روز دوباره به خانه مادر رفت. این بار مادر به جعبه قدیمی نرفت، بلکه فقط نشست. انگار می‌خواست خودش را برای گفتن آماده کند. سارا پرسید: «چرا اینقدر سخت است؟» مادر لبخندی غمگین زد و پاسخ داد: «چون بعضی خاطره‌ها وقتی گفته می‌شوند، دوباره زنده می‌شوند.» سپس شروع کرد به صحبت درباره آخرین روز...