تاثیر پیوندهای عاطفی بر متابولیسم بدن
صرف وعده‌های غذایی در کنار شریک زندگی، فراتر از یک عادت اجتماعی، اثرات فیزیکی ملموسی بر بدن دارد. نتایج یک مطالعه بالینی جدید که در نشریه «پیشرفت‌های علمی» منتشر شده، تایید می‌کند حضور شریک عاطفی نه تنها مانع از جهش‌های ناگهانی قند خون می‌شود، بلکه سرعت بازگشت گلوکز به سطح طبیعی را نیز افزایش می‌دهد.
این پژوهش توسط تیمی از دانشمندان دانشگاه عبری اورشلیم و مرکز درمانی شبا انجام شده است. یافته‌های این تیم ثابت می‌کند تعاملات اجتماعی بر اساسی‌ترین روندهای بیولوژیک انسان، به‌ویژه تنظیم متابولیسم، اثرگذار است.
فیزیولوژی اجتماعی: فراتر از حمایت روانی
پروفسور شیر آتزیل، سرپرست این پروژه از دپارتمان روان‌شناسی دانشگاه عبری اورشلیم، این سازوکار را «فیزیولوژی اجتماعی» می‌نامد. او معتقد است نقش اطرافیان در زندگی انسان تنها به تسلی خاطر در لحظات اندوه محدود نمی‌شود.
به گفته آتزیل، انسان‌ها برای مدیریت پایه‌ای‌ترین عملکردهای زیستی بدن خود به یکدیگر وابسته‌اند. این فرآیندهایی هستند که پیش از این در متون علمی، معمولاً مستقل از بسترهای اجتماعی تلقی می‌شدند، اما اکنون ثابت شده که محیط اجتماعی مستقیماً بر آن‌ها اثر می‌گذارد.
جزئیات آزمایش و شبیه‌سازی محیط خانه
پژوهشگران برای رسیدن به این نتایج، ۳۳۹ فرد بزرگسال را مورد بررسی قرار دادند. شرکت‌کنندگان در قالب زوج‌هایی بودند که دست‌کم ۹ ماه از شروع رابطه عاطفی‌شان می‌گذشت. برای اینکه نتایج صرفاً متکی بر واکنش‌های طبیعی بدن باشد، افرادی که سابقه بیماری‌های زمینه‌ای یا اختلال در قند خون داشتند، از روند آزمایش کنار گذاشته شدند.
محققان برای ثبت دقیق داده‌ها و کاهش استرس شرکت‌کنندگان، محیط آزمایشگاه را به شکلی طراحی کردند که مشابه یک اتاق نشیمن خانگی باشد؛ به طوری که از نور طبیعی، مبل و فرش در فضای آزمایش استفاده شد.
شرکت‌کنندگان در طول یک روز، در دو شرایط متفاوت (یک بار در تنهایی و بار دیگر در کنار شریک زندگی) با سه چالش فیزیولوژیکی روبرو شدند:
- مصرف کربوهیدرات:هر فرد ۵۰ گرم کربوهیدرات استاندارد (معادل یک پیمانه برنج یا یک سیب‌زمینی متوسط) مصرف کرد.
- قرار گرفتن در سرما:بررسی واکنش بدن به تغییرات دمایی.
- محرک استرس‌زا:ارزیابی تاثیر استرس بر عملکردهای زیستی.