کانادا سالانه تقریباً ۵۸ میلیارد دلار مواد غذایی قابل اجتناب تولید می‌کند. بخش قابل‌توجهی از این حجم عظیم ضایعات، ناشی از فساد مواد غذایی است؛ فرآیندی که در بسیاری از موارد تا زمانی که آثارش کاملاً آشکار شود، تشخیص داده نمی‌شود و محصول از چرخه مصرف خارج می‌شود.
فشار اقتصادی و زنجیره تأمین
این بحران در حالی رخ می‌دهد که طی پنج سال گذشته، قیمت مواد غذایی در کانادا ۲۷ درصد افزایش یافته است. فشار شدید بر زنجیره‌های تأمین، دولت و صنایع این کشور را مجبور کرده تا به دنبال راهکارهای مؤثرتری برای کاهش ضایعات و حفظ کیفیت مواد غذایی فاسدشدنی باشند.
فساد نامرئی؛ دشمن پنهان مصرف‌کننده
مصرف‌کنندگان معمولاً نمی‌توانند نشانه‌های اولیه فساد را تشخیص دهند. فساد یک فرآیند بیولوژیکی و تدریجی است که اغلب پیش از آنکه با چشم غیرمسلح قابل مشاهده باشد، کیفیت محصول را پایین می‌آورد. عوامل محیطی در این مسیر نقش کلیدی دارند:
- تغییرات جزئی دما در زمان حمل‌ونقل.
- نوسانات رطوبت در انبارها.
- تسریع رشد باکتری‌ها به دلیل شرایط نامناسب محیطی.
شکست سیستم «تاریخ مصرف»
صنایع غذایی همچنان به تاریخ‌های ثابت «بهترین زمان مصرف» متکی هستند، اما این روش لزوماً بازتاب‌دهنده تازگی واقعی محصول نیست. گزارش سازمان نجات مواد غذایی «سکند هاروست» (Second Harvest) نشان می‌دهد که تاریخ‌های مصرف، عامل ۲۳ درصد از کل ضایعات قابل اجتناب مواد غذایی از مرحله فرآوری تا خرید هستند.
تولیدکنندگان این تاریخ‌ها را بر اساس آزمایش‌هایی در شرایط «ایده‌آل» تعیین می‌کنند. در واقعیت، شرایط حمل‌ونقل و انبارداری هرگز با محیط آزمایشگاه یکسان نیست. نتیجه این فاصله، دو اتفاق متناقض است: یا مواد غذایی به عنوان یک اقدام احتیاطی زودتر از موعد دور ریخته می‌شوند، یا به دلیل نامرئی بودن نشانه‌های فساد، بیش از حد در چرخه توزیع باقی می‌مانند.
تکنولوژی در برابر ضایعات
برای حل این مشکل، پژوهشگران دانشکده بازرگانی دگروت در دانشگاه مک‌مستر روی فناوری‌های دیجیتال متمرکز شده‌اند. آن‌ها در حال بررسی استفاده از حسگرهای کوچک و سامانه‌های نظارت مبتنی بر تصویر (دوربین) هستند تا تولیدکنندگان و خرده‌فروشان بتوانند فساد را در مراحل اولیه شناسایی کرده و ردیابی تازگی مواد غذایی را بهبود ببخشند.