مأموریت آرتمیس ۲، نخستین پرواز سرنشیندار برنامه جدید ماه ناسا، با موفقیت به پایان رسید. این فضاپیما ۱۲ فروردین با موشک SLS از مرکز فضایی کندی پرتاب شد و خدمه چهار نفره را در سفری به اطراف ماه برد. این گروه در دورترین نقطه به فاصله ۲۵۲ هزار و ۷۵۶ مایلی زمین قرار گرفتند و بدین ترتیب، رکورد تازهای برای دورترین سفر انسان از سیاره خود ثبت کردند. مأموریت پس از ۹ روز و یک ساعت و ۳۲ دقیقه با فرود در اقیانوس آرام خاتمه یافت.
تیم اعزامی به مأموریت آرتمیس ۲
چهار فضانورد در این سفر تاریخی حضور داشتند:
- رید وایزمن
- ویکتور گلاور
- کریستینا کخ
- جرمی هانسن (از آژانس فضایی کانادا)
آزمون سامانههای حیاتی در اعماق فضا
حضور انسان در کپسول، تفاوت بنیادین آرتمیس ۲ با مأموریت پیشین (آرتمیس ۱) بود. در این سفر، سامانههای تنظیم اکسیژن، مدیریت دیاکسیدکربن، دما، رطوبت و آب برای نخستین بار در شرایط واقعی اعماق فضا به محک گذاشته شدند. فضانوردان کنترل دستی فضاپیما را آزمایش کردند و مجموعهای از بررسیها را برای اطمینان از عملکرد پیشرانش، تولید برق و سیستمهای هدایت انجام دادند.
در طول مأموریت، برخی مشکلات جزئی از جمله ایراد در سیستم توالت گزارش شد، اما سامانههای اصلی بدون هیچ نقص ایمنی کار کردند. اهمیت این آزمون در محدودیت کمکرسانی بود؛ چرا که اوریون برخلاف مأموریتهای ایستگاه فضایی بینالمللی، پس از خروج از مدار زمین دیگر امکان بازگشت سریع نداشت و تماماً به تجهیزات پشتیبان داخلی وابسته بود.
چالش سپر حرارتی و بازگشت به جو
بزرگترین نگرانی مهندسان ناسا مربوط به لحظه بازگشت به زمین بود. در مأموریت بدون سرنشین آرتمیس ۱، سپر حرارتی اوریون هنگام ورود به جو بیش از حد انتظار تخریب شده بود. بررسیهای بعدی نشان داد لایه زغالی در بیش از ۱۰۰ نقطه جدا شده و در برخی موارد عمق تخریب به ۲.۵ سانتیمتر رسیده بود. موفقیت این مأموریت در بازگشت ایمن، بخش مهمی از اعتبارسنجی طراحی فضاپیما برای سفرهای طولانیتر آینده را تکمیل کرد.