مولانا: «من آن ماهم که اندر لامکانم»

یکی از زیباترین و عرفانی‌ترین اشعار مولانا، قطعه‌ای است به نام «من آن ماهم که اندر لامکانم». این شعر، که با زبانی پر از عشق و معنویت نوشته شده، به پیوند عمیق عاشق و معشوق اشاره دارد. مولانا در این اثر، خود را به جهانی فراتر از مکان و زمان معرفی می‌کند؛ جهانی که در عین جان و حقیقت وجود است. در ابیات این شعر، مفاهیمی چون عشق، وفاداری، حیرت، حقیقت و معنای پنهان در پس ظاهر جهان به تصویر کشیده شده‌اند. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا و خیال‌انگیز - گل، باغ، آب، دریا - این مفاهیم عرفانی را به زبانی شاعرانه بیان می‌کند. متن آهنگ «من آن ماهم که اندر لامکانم» به شرح زیر است: من آن ماهم که اندر لامکانم Mجو بیرون مرا در عین جانم تو را هر کس به سوی خویش خواند تو را من جز به سوی تو نخوانم مرا هم تو به هر رنگی که خوانی اگر رنگین اگر ننگین ندانم گهی گویی خلاف و بی‌وفایی بلی تا تو چنینی من چنانم به پیش کور هیچم من چنانم به پیش گوش کر من بی‌زبانم گلابه چند ریزی بر سر چشم فروشو چشم از گل من عیانم لباس و لقمه‌ات گل‌های رنگین تو گل خواری نشایی میهمانم گل است این گل در او لطفی است بنگر چو لطف عاریت را واستانم من آب آب و باغ باغم ای جان Hزاران ارغوان را ارغوانم سخن کشتی و معنی همچو دریا درآ زوتر که تا کشتی برانم مولانا در این قطعه، به زیبایی از ابعاد مختلف عشق و حقیقت سخن گفته است. این شعر، همچون یک دریای بیکران از معنویت، شنونده را به سوی خود فرا می‌خواند.