همهٔ ما روزانه ساعت‌های زیادی را در فضای مجازی سپری می‌کنیم. اینجا هم مثل دنیای واقعی، یک «
جامعه» است؛ با این تفاوت که اینجا صدای ما شنیده نمی‌شود، بلکه «تایپ» می‌شود. گاهی اوقات، همین فاصله‌گرفتن از «ارتباط چهره‌به‌چهره» باعث می‌شود که ناخودآگاه در کامنت‌هایمان، آن‌طور که شایسته است، رفتار نکنیم. کاهش همدلی چه بلایی سرمان می‌آورد؟! از نظر روان‌شناسی، پدیده‌ای به نام «اثر بازداری‌زدایی آنلاین» وجود دارد. این پدیده می‌گوید وقتی ما یک صفحه‌نمایش بین خودمان و طرف مقابل می‌بینیم، بخشی از مهارگر‌های رفتاری‌مان (همان ترمز‌های اخلاقی و
اجتماعی) کم‌رنگ می‌شود. به زبان ساده‌تر، چون چهرهٔ طرف مقابل و واکنش‌هایش را نمی‌بینیم، همدلی ما به‌شدت کاهش پیدا می‌کند و ممکن است حرف‌هایی بزنیم که در دنیای واقع هرگز به زبان نمی‌آوردیم. این پدیده نشان می‌دهد که فاصله فیزیکی می‌تواند بر رفتار آنلاین ما تاثیر بگذارد. برای اینکه تعاملات ما در فضای مجازی، به‌جای تخریب، سازنده و رشددهنده باشد، چند نکتهٔ
علمی و کاربردی را با هم مرور کنیم:
قانون «5 ثانیه تأمل» در روان‌شناسی ارتباطات، وقتی خشم یا هیجان منفی داریم، سیستم لیمبیک مغز (مرکز احساسات) فعال می‌شود و قشر پیش‌پیشانی (مرکز منطق) به حاشیه می‌رود. قبل از ارسال هر کامنتِ انتقادی یا تند، 5 ثانیه صبر کنید. در این 5 ثانیه، از خودتان بپرسید: «آیا من دارم این را برای اصلاحِ او می‌نویسم، یا برای تخلیهٔ خشمِ خودم؟» اگر دومی است، بهتر است دست نگه دارید. «شفافیت» به جای «قضاوت» بسیاری از ما پشت نقابِ «صادق بودن»، قضاوت‌های تند می‌کنیم. جملهٔ «من فقط رک هستم» در واقع یک مکانیسم دفاعی است تا رفتار‌‌های آسیب‌زایمان را توجیه کنیم. در روان‌شناسی، انتقاد سازنده باید مبتنی بر «مشاهده» باشد، نه «قضاوت». غلط: «چقدر بد حرف می‌زنی.» (قضاوت شخصیت) درست: «من وقتی این جمله را شنیدم، کمی دلگیر شدم.» (بیان احساس خود). آزارگری آنلاین را
