تجربه جنگ در مدارس
دانشآموزان و معلمان در ایران در شرایطی دشوار به سر میبرند. این جنگ تحمیلی، مدارس را به هدف حملات قرار داده و صدها دانشآموز و معلم دیگر در میان ما نیستند. نیمکتها و صندلیهای خالی، گواهی بر فقدان آنان است و این وضعیت، اقتصاد مدارس را با چالشهای جدی مواجه کرده است.
چالشهای اقتصادی و اجتماعی
خانوادهها با هزینههای مضاعف دست و پنجه نرم میکنند و آموزشوپرورش نیز در شرایط کنونی قادر به افزایش سرانه مدارس نیست. در این میان، یأس و ناامیدی به عنوان اهریمنانی در کمین نشستهاند تا شعله دانایی را در سرزمین مدرسه خاموش کنند.
امید در دل تاریکی
اما مدارس ایرانی به خوبی نشان دادهاند که در برابر این چالشها تسلیم نمیشوند. مدیران مدارس با همت و اراده، به دنبال زنده نگهداشتن آتش امید و دانایی برای کودکان و نوجوانان هستند. آنان با درک شرایط و ایمان به حقیقت، در حال آمادهسازی مدارس برای استقبال از دانشآموزان هستند.
مدیران، ققنوسهای امید
مدیران مدارس، با وجود کمبود منابع، ایدههایی خلاقانه و امیدآفرین را طراحی و اجرا میکنند. آنان مانند مادری که برای فرزندانش دیگ آب را بر اجاق میگذارد، در تلاشند تا کودکان احساس کمبود نکنند. در آغاز سال تحصیلی 1406–1405، باید به احترام این مدیران ایستاد و تعظیم کرد. آنان با لبخند در بیرون و خشم مقدس در درون، دروازههای مدارس را به روی دانشآموزان میگشایند.
پاسداری از دانایی و امید
این تلاشها نه از روی یأس، بلکه از درک عمیق نیازهای تربیتی و آموزشی ناشی میشود. مدیران مدارس با تمام وجود در تلاشند تا در دل این بحران، امید و دانایی را زنده نگهدارند و به کودکان و نوجوانان این سرزمین آیندهای روشنتر هدیه دهند.