از تصور اشتباه تا ممنوعیت بینالمللی
با گذشت زمان، نگرانیها درباره تخریب اکوسیستمهای دریایی جایگزین خوشبینیهای اولیه شد. این تغییر دیدگاه منجر به اجرای «کنوانسیون لندن» در سال ۱۹۷۵ شد تا تخلیه زبالهها در دریاها محدود شود. سالها بعد، رهاسازی زبالههای رادیواکتیو در اقیانوس بهطور کامل ممنوع شد، اما تا آن لحظه، هزاران تن مواد خطرناک در کف اقیانوس جا خوش کرده بود.
مأموریت NODSSUM؛ سفری به عمق ۴۷۰۰ متری
پژوهشگران مرکز ملی پژوهشهای علمی فرانسه (CNRS) برای ارزیابی وضعیت این میراث خطرناک، پروژهای به نام NODSSUM را به راه انداختند. در این مأموریت، ۳۰ دانشمند با استفاده از زیردریایی «نوتیل» ۲۰ بار به اعماق اقیانوس در منطقه شمالشرق اطلس سفر کردند. آنها در عمق بیش از ۴۷۰۰ متری، با واقعیتهای تکاندهندهای روبهرو شدند:
- بدنه بسیاری از بشکهها بهشدت خورده و تخریب شده است.
- سوراخهای بزرگی در بدنه ظرفها مشاهده شد که نشاندهنده نشت مواد است.
- تعدادی از بشکهها محتویات خود را بهطور کامل به محیط اطراف پس دادهاند.
تضاد میان تخریب ظاهری و سطح تشعشعات
با وجود وضعیت وخیم فیزیکی بشکهها، دادههای اولیه نکتهای امیدوارکننده را نشان میدهد. سطح تشعشعات اندازهگیری شده در محل، اگرچه بیشتر از مقدار طبیعی منطقه است، اما همچنان در سطح پایینی قرار دارد. دانشمندان معتقدند فعلاً با یک آلودگی شدید یا رویداد رادیواکتیو بزرگ روبهرو نیستند. میزان پرتوزایی به قدری پایین بود که پژوهشگران توانستند بدون نیاز به تجهیزات حفاظتی سنگین، نمونهبرداریهای لازم را انجام دهند.