بهای سنگین تغذیه ۲۰ هزار ملوان در خاورمیانه
حفظ حضور نظامی در منطقه برای پنتاگون به معنای مدیریت یک ماشین لجستیکی عظیم است. در حال حاضر حدود ۲۰ فروند شناور آمریکایی با نزدیک به ۲۰ هزار ملوان و تفنگدار دریایی در منطقه مستقر هستند. این حجم از نیرو، هفتهای ۴۲۰ هزار وعده غذایی و حدود ۸ میلیون گالن سوخت میطلبد. هرچند ناوهای هواپیمابر آمریکا با انرژی هستهای کار میکنند، اما هواپیماها و بالگردهای مستقر در آنها برای پرواز به میلیونها گالن سوخت وابستهاند.
ضربهی ۲۸ فوریه و فلج شدن بنادر
شبکه لجستیکی آمریکا که طی چندین دهه در منطقه شکل گرفته بود، در ۲۸ فوریه و همزمان با آغاز جنگ، ضربه سختی خورد. حمله ایران به یکی از پایگاههای کلیدی نیروی دریایی آمریکا در بحرین، دسترسی این ناوگان به شبکه سنتی تأمین را مختل کرد. خطر تنها به یک پایگاه ختم نمیشود؛ سایر بنادرهایی که ظرفیت پذیرش ناوهای هواپیمابر یا کشتیهای تدارکاتی را دارند نیز در تیررس موشکها و پهپادهای ایرانی قرار گرفتهاند. همین تهدید دائمی، استفاده از بنادر منطقه را برای آمریکا به مخاطره انداخته است.
سفر طولانی تا دیگو گارسیا و سنگاپور
حالا کشتیهای تدارکاتی آمریکا برای انتقال مواد مورد نیاز، باید مسیرهای بسیار طولانیتری را طی کنند. نزدیکترین گزینه، جزیره دیگو گارسیا در اقیانوس هند است که حدود ۲۲۰۰ مایل با محل استقرار ناوگان در دریای عمان و دریای عرب فاصله دارد. گزینه جایگزین، سنگاپور است؛ مسیری ۳۷۰۰ مایلی که عبور از تنگه پرتردد مالاکاست را ضروری میکند.
ریسک عملیات سوختگیری در دریا
این فاصله زیاد باعث شده ناوهای آمریکایی هر ۵ تا ۶ روز یکبار به عملیات سوختگیری و دریافت آذوقه در دریا نیاز داشته باشند. این فرآیند هرگز ساده نیست. کشتی تدارکاتی و ناو جنگی باید ساعتها در فاصلهای حدود ۱۵۰ فوتی، با سرعت و مسیری تقریباً یکسان حرکت کنند تا سوخت، غذا، قطعات یدکی و تجهیزات منتقل شود. عملیاتی که در شرایط جنگی، خود به شدت آسیبپذیر و خطرناک است.