تطبیقپذیری PCL-191؛ از راکت تا موشک بالستیک
سامانه PCL-191 یک پلتفرم توپخانه موشکی دوربرد و ماژولار است که به دلیل تحرک بالا و قابلیت پذیرش انواع مهمات، جایگاه ویژهای در دکترین نظامی چین دارد. این سیستم در پیکربندیهای معمول خود از راکتهای ۳۰۰ و ۳۷۰ میلیمتری استفاده میکند، اما انعطافپذیری طراحی آن اجازه میدهد تا سلاحهای کلاس موشک بالستیک تاکتیکی را نیز حمل و پرتاب کند.
برد عملیاتی این سامانه بسته به نوع مهمات بهشدت متغیر است:
- راکتهای کوچکتر: برد تقریبی ۱۵۰ کیلومتر.
- سلاحهای ۳۷۰ میلیمتری: بردی بین ۲۸۰ تا ۳۵۰ کیلومتر.
- موشکهای تاکتیکی بزرگتر: بردی در حدود ۵۰۰ کیلومتر.
استراتژی «باران فولادی» برای سرکوب پرسنل
مهمات ترکشزا یا هواپرتاب، برخلاف کلاهکهای نفوذی، برای تخریب بناهای بتنی و تأسیسات مستحکم ساخته نشدهاند. هدف اصلی این سلاح، پراکنده کردن حجم عظیمی از قطعات فلزی با سرعت بالا در فضای باز است. این رویکرد، سامانه را به ابزاری مرگبار برای سرکوب نیروهای انسانی و تجهیزاتی تبدیل میکند که حفاظت ضعیفی دارند.
بیشترین آسیب از این حملات متوجه واحدهای زیر است:
- خدمه رادارها و تیمهای تعمیر و نگهداری.
- وسایل نقلیه ارتباطی و واحدهای لجستیکی.
- تیمهای پدافند هوایی و خدمه زمینی فرودگاهها (برای سوخترسانی و تسلیح مجدد هواپیماها).
کاربرد استراتژیک در تنگه تایوان
بهرهگیری از این مهمات در مراحل آغازین یک درگیری احتمالی در تنگه تایوان، میتواند معادلات میدان را تغییر دهد. ارتش چین به جای تلاش برای نابودی کامل تأسیسات نظامی دشمن که نیازمند انرژی و زمان زیاد است، میتواند با ایجاد «باران فولادی»، شبکه ارتباطی و پشتیبانی آنها را مختل کند. از آنجا که سیستمهای راداری و باتریهای موشکی برای عملکرد به پرسنل و شبکههای فرماندهی وابستهاند، هدف قرار دادن این حلقههای ضعیف، عملاً تأسیسات مستحکم را بدون نیروی انسانی و مدیریت، از کار میاندازد.