تضاد کیفیت و شهرت در فوتبال ایران
ویدئویی کوتاه از پسربچهای که نام بازیکنان استقلال و پرسپولیس را نمیشناسد، در فضای مجازی دستبهدست میشود. این اتفاق شاید در ابتدا ساده به نظر برسد، اما حقیقتی تلخ را برملا میکند: نسل جدید فوتبال ایران با خلأ ستاره مواجه است. انگار از دوران رامین رضاییان به بعد، بازیکنان نتوانستهاند هویتی ملموس و ماندگار برای خود بسازند که در ذهن مخاطبان، بهویژه کودکان، حک شود.
تغییر رویکرد در ترکیبها
سهراب بختیاریزاده و مهدی تارتار در دربی ۱۰۷، مسیر متفاوتی را پیش گرفتند. هر دو سرمربی، ترکیبهایی را به زمین فرستادند که بخش زیادی از آنها جوانان جویای نام و بازیکنان تازهنفس بودند. این جسارت در انتخابها، نتیجهای خیرهکننده داشت؛ بازیای پرتحرک و موقعیتساز که برخلاف بسیاری از دربیهای بیروح سالهای اخیر، لذتبخش بود.
ترکیب دو تیم در این دیدار به شرح زیر بود:
- استقلال:حبیب فرعباسی، رستم آشورماتوف، عارف آقاسی، سامان فلاح، صالح حردانی، حسین گودرزی، امیرمحمد رزاقینیا، اسماعیل قلیزاده، یاسر آسانی، علیرضا کوشکی و سعید سحرخیزان.
- پرسپولیس:پیام نیازمند، مهدی زارع، حسین کنعانیزادگان، مهدی تیکدری، مجید عیدی، پویا پورعلی، محمد خدابندهلو، محمدمهدی محبی، تیوی بیفوما، ایگور سرگیف و علی علیپور.
نتیجهای فراتر از تابلوی ورزش
مسابقه با تساوی ۱-۱ به پایان رسید. محمدمهدی محبی ابتدا پرسپولیس را به جلو راند و سپس یاسر آسانی گل equalization را برای استقلال به ثمر رساند. اما نکته کلیدی این دربی، نتیجه نهایی نبود، بلکه کیفیت فوتبالی بود که روی زمین جاری شد.
بازیکنانی که سالها تحت عنوان «ستاره» معرفی نشده بودند و قیمتهای نجومی برایشان پرداخت نشده بود، توانستند یک دربی واقعی را تعریف کنند. این اتفاق پرسشی اساسی را در فوتبال ایران ایجاد میکند: چرا اصرار زیادی بر حضور بازیکنان پرآوازه و گرانقیمت وجود دارد، در حالی که کیفیت بازی لزوماً با شهرت نامها رابطه مستقیم ندارد؟