روزنامه ایران در یادداشتی تحلیلی، آینده تقابل ایران و ایالاتمتحده را در قالب دو سناریوی اصلی بررسی کرده است. این تحلیل بر این نکته تاکید دارد که وضعیت فعلی میان دو کشور، ترکیبی از درگیریهای محدود و تنشهای مستمر است که هر دو طرف را با محدودیتهای خاصی روبهرو میکند.
بنبست فرسایشی؛ نه جنگ تمامعیار و نه صلح
نخستین احتمال، تداوم وضعیتی است که در آن neither جنگی فراگیر رخ میدهد و neither صلحی برقرار است. در این مدل، درگیریها به شکل جرقههای مکرر و تشدید تنشهای محدود پیش میرود. هر دو طرف در این بازی پرهزینه با چالشهای جدی دستوپنجه نرم میکنند:
- ایالاتمتحده:با دشواریهای لجستیکی و کاهش ذخایر مهمات برای مدیریت یک جنگ گسترده در خاورمیانه مواجه است.
- ایران:تحت فشارهای ناشی از تحریمهای اقتصادی و محاصرههای دریایی قرار دارد.
واشنگتن تلاش میکند با حملات دقیق، توان ایران را تضعیف کند، اما واقعیتهای میدانی نشان میدهد که آمریکا در مهار توانمندیهای انعطافپذیر ایران ناکام مانده و چرخه درگیریها به شکلی سینوسی ادامه خواهد یافت.
استراتژی فشار حداکثری معکوس
سناریوی دوم و تعیینکنندهتر، ابتکار عمل جمهوری اسلامی برای تغییر معادلات منطقهای است. تهران با درک آسیبپذیریهای واشنگتن، استراتژی «فشار حداکثری معکوس» را جایگزین فاز تدافعی میکند. در این رویکرد، دامنه تهدیدات به فراسوی مرزهای سنتی گسترش مییابد تا بازدارندگی ایران ارتقا یابد.
ابزارهای نوین بازدارندگی و امنیت هیبریدی
طبق این تحلیل، هدف قرار دادن شبکههای کابلهای زیردریایی اینترنت و ارتباطات جهانی یا تهدید تاسیسات نظامی آمریکا در جنوبشرق اروپا، از جمله سناریوهای احتمالی برای ارسال پیامی روشن به واشنگتن است؛ پیامی مبنی بر اینکه هرگونه تجاوز با پاسخ مواجه خواهد شد.
در کنار این تهدیدات، طرحهایی نظیر «مکانیسم امنیت اقتصادی هرمز» برای وادار کردن آمریکا به عقبنشینی تعریف شده است. در این رقابت برای تعیین قواعد جدید بازی در خلیجفارس، آتشبسهای موقت تنها زمانی برای تجدید قوا هستند و تنشها در قالب مدلهای امنیتی نوین و هیبریدی، بخشی از آینده منطقه باقی خواهند ماند.