تحلیل سیاست پاکستان در سال 2026: ثبات دیپلماتیک یا بحران‌های تکراری؟

به گزارش ایسنا، سمیه مروتی، کارشناس مطالعات افغانستان و پاکستان، در یادداشتی اختصاصی به بررسی سیاست این کشور در سال 2026 پرداخته است. پاکستان در موقعیتی بی‌سابقه قرار دارد؛ از یک سو، ریاست دوره‌ای بر سازمان همکاری شانگهای، میانجی‌گری در جنگ ایران و آمریکا، و امضای پیمان دفاعی مکه با ترکیه و عربستان، این کشور را به کانون تحولات منطقه‌ای تبدیل کرده است. اما پرسش اصلی این است که آیا این جهش دیپلماتیک می‌تواند پایدار باشد؟ پاکستان همواره با رویکردی خلاقانه در سیاست‌گذاری‌های خود عمل کرده است؛ از حمایت از جهاد افغانستان در دهه هشتاد تا نقش‌آفرینی در مذاکرات صلح آمریکا و طالبان. اما نقطه ضعف این رویکرد، زمان‌مندی آن بوده است: پس از عبور نیاز بازیگران بزرگ، پاکستان به اولویت‌های فرعی آنان تبدیل می‌شود. این بار، تلاش اسلام‌آباد برای نهادینه‌سازی نقش خود از طریق ریاست بر سازمان همکاری شانگهای و امضای پیمان‌های دفاعی (با عربستان، قطر، سومالی و...) نشان‌دهنده یک گام مهم است. اما این نهادینه‌سازی با دو مانع جدی روبروست. اولاً، اقتصاد شکننده‌ی پاکستان، با بدهی خارجی نزدیک به 130 میلیارد دلار، کسری پایدار بودجه و وابستگی شدید به واردات انرژی، هرگونه تعهد راهبردی بلندمدت را با ریسک شکست مواجه می‌کند. ثانیاً، بحران همیشگی افغانستان، با امکان سرریز امنیتی به ایالت‌های مرزی پاکستان و بی‌ثباتی داخلی، می‌تواند تمامی دستاوردهای دیپلماتیک را تحت‌الشعاع قرار دهد. در مورد میانجی‌گری در جنگ ایران و آمریکا، باید اذعان کرد که اسلام‌آباد در تلاش است تا نقش خود را به طور مستمر حفظ کند.