فشار بر شریانهای حیاتی تدارکاتی
ناوهای جنگی آمریکا برای حفظ عملیات در منطقه، به حجم عظیمی از تجهیزات و کالاهای مصرفی وابستهاند. بر اساس دادههای منتشر شده، ناوگان مستقر در منطقه هر هفته برای بقای عملیاتی خود به موارد زیر نیاز دارد:
- تأمین بیش از 420 هزار وعده غذایی.
- انتقال حدود 8 میلیون گالن سوخت.
نیویورکتایمز تأکید میکند که تداوم درگیریها، تأمین این نیازهای کلان را با دشواری شدیدی مواجه کرده است.
خروج پایگاههای کلیدی از مدار پشتیبانی
تهدیدات موشکی و حملات پهپادی ایران، استراتژی لجستیکی آمریکا را به شدت مختل کرد. یکی از پایگاههای حیاتی پشتیبانی نیروی دریایی ایالات متحده در بحرین عملاً از مدار خارج شده است. همزمان، دسترسی ناوهای آمریکایی به برخی بنادر و پایگاههای منطقهای دیگر به دلیل مخاطرات امنیتی، دشوار یا در بسیاری از موارد غیرممکن شده است.
ریسک سوختگیری در وسط دریا
ناتوانی در استفاده از پایگاههای نزدیک، فرماندهان آمریکایی را به راهکاری پرخطر سوق داده است. ناوهای جنگی اکنون مجبورند تقریباً هر پنج یا شش روز یکبار، عملیات سوختگیری و تأمین تجهیزات را در وسط دریا انجام دهند. انتقال سوخت و مواد غذایی به کشتیهای در حال حرکت، فرایندی پیچیده است که فشار روانی و فیزیکی زیادی به خدمه وارد میکند. تحلیلگران نیویورکتایمز معتقدند این وضعیت در بلندمدت قابل دوام نیست.
گزینههای جایگزین؛ سفرهای هزاران مایلی
در صورت تداوم اختلال در مسیرهای نزدیک، نیروی دریایی آمریکا ناگزیر است به دنبال گزینههایی دوردست بگردد. دو مسیر جایگزین برای کشتیهای پشتیبانی تعریف شده است:
- سنگاپور:مسیری به طول حدود 3700 مایل که عبور از تنگه شلوغ مالاکا را ضروری میکند.
- جزیره دیهگو گارسیا:کشتیهای تدارکاتی برای رساندن سوخت و تجهیزات به ناوهای مستقر در خلیج عمان و دریای عرب، باید مسافتی حدود 2200 مایل را طی کنند.
این تغییرات نشان میدهد که اثرات حملات ایران از درگیریهای مستقیم فراتر رفته و شریانهای حیاتی پشتیبانی نظامی آمریکا را هدف قرار داده است.