سکوت یونیسف؛ بیطرفی یا همدستی؟
نماینده ایران در این نشست، موضع یونیسف در قبال حملات به مدرسه میناب و سایر مناطق را به شدت مورد انتقاد قرار داد. او تاکید کرد وقتی حقوق کودکان به صورت فاحش نقض میشود و کودکان کشته میشوند، سکوت را نمیتوان بیطرفی دانست. به باور وی، یک سازمان مدافع حقوق کودکان باید جسارت محکوم کردن تخلفات را داشته باشد تا حمایت از کودکان در کانون توجه جهانی باقی بماند.
این دیپلمات ایرانی همچنین از یونیسف خواست تا با مکانیسمهای پاسخگویی سازمان ملل همکاری کند. هدف از این درخواست، تبدیل شواهد مربوط به نقض حقوق کودکان به فرآیندهای حقیقتیابی، پاسخگویی و در نهایت جبران مناسب خسارات است.
جنگ لفظی با نماینده آمریکا و افشای جنایات
در واکنش به سخنان ایران، نماینده ایالات متحده تلاش کرد اقدامات تجاوزکارانه واشنگتن را توجیه کند. او مدعی شد که آمریکا برای جلوگیری از آسیب به افراد و تاسیسات غیرنظیری، مطابق با «قانون جنگ» اقدام میکند.
پاسخ نماینده ایران به این ادعا صریح بود. وی اظهارات نماینده آمریکا را «دروغپراکنی و اتهامات بیاساس» خواند و این سخنان را تلاشی واهی برای انحراف افکار عمومی از جنایات وحشیانه دو رژیم آمریکا و اسرائیل دانست. او تصریح کرد سکوت در برابر این فجایع، در عمل به معنای همدستی در جنایت است.
کارتابل خونین؛ از میناب تا سیریک
نماینده ایران با اشاره به اینکه تنها به بخشی ناچیز از فجایع اشاره کرده، بر حجم گسترده جنایات تاکید کرد. وی فهرست تکاندهندهای از تلفات غیرنظیری را بازگو کرد که عبارت است از:
- شهادت ۱۶۸ دانشآموز در مدرسه میناب.
- تلفات سالن ورزشی لامرد.
- شهدای مراسم عروسی در سیریک.
- شهادت حدود ۴۰ کودک دیگر در جریان جنگ ۱۲ روزه خرداد ۱۴۰۴ (۲۰۲۵).
او هشدار داد که این پروندهها هرگز بایگانی نخواهند شد و ایران از تمامی مجاری حقوقی بینالمللی برای دستیابی به عدالت استفاده میکند. در پایان، نماینده ایران بار دیگر درخواست «ارزیابی کاملاً شفاف» از عملکرد یونیسف در جنگ ۱۲ روزه سال ۲۰۲۵ را مطرح کرد و تاکید کرد که این نهاد باید در قبال اقدامات یا عدم اقدامهای خود در آن روزهای حساس، پاسخگو باشد.