بازتعریف تابآوری در کلانشهرها
تابآوری شهری دیگر را نمیتوان تنها به بازگشت به شرایط عادی پس از وقوع یک بحران تقلیل داد. مفهوم مدرن تابآوری بر آمادگی زیرساختها متمرکز است تا در سختترین شرایط اضطراری، خدمات حیاتی متوقف نشود و آسیبپذیری شهروندان به کمترین میزان ممکن برسد. در واقع، تداوم خدمترسانی در لحظات بحرانی، معیار اصلی سنجش تابآوری یک شهر است.
مترو؛ فراتر از یک وسیله جابهجایی
شبکه مترو بهدلیل گسترده بودن و برخورداری از ظرفیتهای فنی و فضایی خاص، پتانسیل تبدیل شدن به ابزاری کلیدی در مدیریت بحران را دارد. این زیرساخت میتواند در شرایط اضطراری نقشهای متعددی ایفا کند:
- مدیریت هدفمند جابهجایی جمعیت در زمان وقوع حوادث.
- کاهش فشار بر سایر زیرساختهای شهری که در زمان بحران دچار اشباع میشوند.
- بهرهگیری از فضاهای فنی برای تداوم خدمات حیاتی شهری.
بهرهگیری هدفمند از این ظرفیتها میتواند بخشی از راهبرد شهرها برای مواجهه مؤثرتر با بحرانهای آینده باشد تا شهرها کمتر آسیب ببینند و سریعتر به ثبات برسند.
روایت فعالان اقتصادی از زیرساختهای ریلی
سهیل آلرسول در برنامه «میز صنعت و تجارت» با اجرای غزاله طایفه، به بررسی این موضوع پرداخت. وی بهعنوان رئیس هیات مدیره انجمن سازندگان و پیمانکاران مترو استان تهران، بر لزوم توجه به ظرفیتهای فنی و زیرساختی مترو برای ارتقای تابآوری شهری تأکید کرد.
این گفتگو در تاریخ ۱۰ شهریور ۱۴۰۵ انجام شد و محور اصلی آن، بررسی این نکته بود که چگونه میتوان شبکه ریلی شهری را از یک سیستم صرفاً ترابری به یک سیستم پشتیبان در روزهای بحران تبدیل کرد. آلرسول تأکید دارد که توجه به این ظرفیتهای پنهان، تفاوت میان فروپاشی زیرساختی و تداوم زندگی شهری را در زمان حوادث رقم میزند.