بازتعریف ساختمان؛ از چهاردیواری بتنی تا سامانه زنده
تعریف ساختمان از یک فضای ایستا و مجموعهای از بتن و آجر، به یک سامانه زنده و هوشمند تغییر یافته است. این سازههای جدید با بهرهگیری از حسگرها و اینترنت اشیاء (IoT)، مصرف انرژی را بهصورت لحظهای کنترل میکنند و بخشی از نیاز برق خود را از نور خورشید تأمین میکنند تا کمترین آسیب را به محیطزیست برسانند.
تغییر رویکرد از ساختمانهای سنتی به سامانههای دادهمحور، دیگر یک انتخاب نیست، بلکه ضرورتی برای مقابله با بحران برق و گاز است. هدف این است که سازهها از حالت مصرفکنندگی مطلق خارج شده و به واحدهایی کممصرف و خودکفا تبدیل شوند.
الزام قانونی و تغییر معیار قدرت مهندسی
حسین افشین، معاون علمی، فناوری و اقتصاد دانشبنیان رئیسجمهور، ویرایش پنجم مبحث ۱۹ مقررات ملی ساختمان را مرز میان رویکردهای ناکارآمد گذشته و فناوریهای پیشرفته آینده میداند. این آییننامه اکنون به استانداردی الزامآور تبدیل شده و صدور پایانکار ساختمانها مستقیماً به رعایت دقیق این مقررات گره خورده است.
در این پارادایم جدید، تعریف «قدرت مهندسی» تغییر کرده است. معیارهای موفقیت در صنعت ساختمان دیگر بر اساس وزن آهن و بتن نیست، بلکه محورهای اصلی بر موارد زیر استوار است:
- افزایش سرعت ساخت سازهها.
- هوشمندسازی جامع فضای داخلی و خارجی.
- شفافیت در اندازهگیری و کنترل مصرف انرژی.
- کاهش تولید آلایندهها و کاهش ردپای کربن.
مدیریت پیکبار و نقش دادهها در شهرسازی
حسین شکری، دبیر ستاد توسعه اقتصاد دانشبنیان هوافضا، حملونقل و شهرسازی، بر ضرورت گذار از ساختمانهای ایستا به سیستمهای هوشمند انرژیمحور تأکید دارد. او معتقد است هوشمندی ساختمان نباید صرفاً به اتصال به اینترنت محدود شود، بلکه باید بر پایه دادههای دقیق حاصل از حسگرها و کنتورهای هوشمند استوار باشد.
یکی از کلیدیترین راهکارهای مدیریت انرژی در این مدل، استفاده از انرژی خورشیدی است. بهرهگیری از این منبع تجدیدپذیر نه تنها باعث کاهش کربن نهفته در ساختمانها میشود، بلکه ابزاری حیاتی برای مدیریت پیکبار در شبکههای برق شهری است.